CMC Galiza | Colectivos da Mocidade Comunista da Galiza

Acto antiimperialista en Santiago de Compostela

2012-02-10T07:05:00.000-08:00

O próximo xoves 23 de febreiro os Colectivos da Mocidade Comunista realizaremos unha palestra-debate sobre o Antiimperialismo, a Unión Europea e a OTAN. Este acto enmárcase dentro da campaña antiimperialista que os Colectivos de Jóvenes Comunistas estamos a levar en todo o estado durante o mes de febreiro. Con el, pretendemos mostrar que estruturas como a UE e a OTAN non teñen por obxectivo a "paz mundial", a "unión cultural de distintos pobos", etc., tal como se presenta dende o punto de vista das clases dominantes, senón que son estruturas imperialistas para oprimir aos pobos e escravizalos. Tamén cremos que o posicionamento sobre este punto é fundamental para trazar unha liña de demarcación entre o campo revolucionario e o campo reformista, xa que este último fala de "cambiar substancialmente a actual Política Exterior e de Veciñanza da UE" e non da necesidade da súa disolución e saída inmediata do Estado Español desa estrutura imperialista.

Xoves 23 de febreiro ás 20:00 horas na aula 01 da Facultade de Ciencias Políticas da Universidade de Santiago de Compostela,
Contra a UE e a OTAN!!

A PRACIDA MORTE DUN CANALLA

2012-01-30T04:46:00.000-08:00

O domingo 15 de febreiro morreu pracidamente na súa casa Manuel Fraga Iribarne, presidente-fundador do Partido Popular, ministro durante a ditadura militar franquista e piar fundamental da estratexia de dominación da oligarquía sobre a clase obreira e os pobos de España ata a súa morte.

Por parte do estado burgués e todos os medios de comunicación ao seu servizo, a figura de Manuel Fraga foi vendida como a dun "demócrata”. A súa participación na redacción da Constitución do 78 é o feito no que fundamentan esta afirmación. Para os e as comunistas que sempre dixemos NON á Constitución do 78 por burguesa e monárquica, este feito non hai máis que certificarnos a continuidade entre ambolos dous réximes burgueses.

E é que Fraga foi unha das persoas que fixeron posible a transición do réxime franquista militar ao réxime parlamentario, da ditadura terrorista da burguesía á ditadura parlamentaria da burguesía.
A figura de Fraga evidencia a continuidade de poderes entre unha forma de goberno burgués e outra, demostra a farsa da transición e sinala á clase obreira e os sectores populares que a loita debe ir máis alá de alcanzar unha cota de participación no parlamento burgués, pois sempre debe marcarse o obxectivo de destruír o poder burgués e proclamar o poder da clase obreira.

Precisamente o actual goberno de España é exercido polo partido que fundou Manuel Fraga, o Partido Popular, que está a aplicar con dureza unha ampla batería de medidas que destrúen gran parte dos dereitos laborais e sociais alcanzados mediante a loita organizada da clase obreira, a xuventude e os sectores populares durante os anos de chumbo da Transición nos que Manuel Fraga foi Vicepresidente do Goberno e Ministro de Gobernación.

É necesario coñecer realmente a figura de Fraga para destripar a actual democracia burguesa, que coroa como "demócrata" e defensor da súa constitución a este canalla, precisamente porque profesa os seus mesmos principios.

Julián Grimau García: patriota e comunista ao servizo do pobo.

Manuel Fraga desempeña un papel fundamental na condena e posterior asasinato de Grimau, xa que como Ministro de Información declara no primeiro momento que as torturas e o posterior intento de asasinato tras a detención de Grimau (ao ser botado pola Brigada Político Social dende o segundo piso do edificio onde estaba custodiado) non se corresponden co exquisito trato que recibe en dependencias policiais, resultando que as graves lesións son produto de que o propio Grimau se empolicou a unha cadeira, abriu a ventá e se botou por ela de forma "inexplicable" e por vontade propia.O xoves 18 de abril de 1963, Julián Grimau é condenado a morte por un tribunal militar e dous días despois, o 20 de abril é asasinado por un pelotón de fusilamento. Dirixente do Partido Comunista de España no interior, Julián Grimau García foi o ultimo antifascista condenado a morte por delito de rebelión militar, 24 anos despois de finalizar a Guerra Nacional Revolucionaria.

Enrique Ruano, estudante antifranquista.

O 17 de xaneiro de 1969 é detido en Madrid o estudante de dereito Enrique Ruano por lanzar propaganda política na rúa e posteriormente é conducido a comisaría. Tres días despois é asasinado ao ser botado dende o sétimo piso dun edificio por torturadores da Brigada Político Social.
Manuel Fraga dende o seu posto de Ministro de Información crea unha montaxe coa colaboración do diario ABC, dirixido naquel momento por Torcuato Luca de Tena, onde presentan un suposto diario de Enrique Ruano no que se expresaban ideas suicidas e que foi publicado para avalar a teoría dun suicidio en lugar dun asasinato político.

3 de marzo de 1976. A clase obreira nin esquece nin perdoa.

O 3 de marzo de 1976, a policía armada asasina cinco traballadores no marco dunha serie de mobilizacións obreiras en Vitoria-Gasteiz. Manuel Fraga encontrábase neses tempos á fronte do Ministerio de Gobernación e controlaba directamente as Forzas de Orde Pública que dispararon sobre os traballadores, matando a cinco deles e ferindo indiscriminadamente centos.

Os heroes daquela tráxica xornada son os seguintes:

Pedro María Martínez Ocio, traballador de Forxas Alavesas, asasinado aos 27 anos de idade.

Francisco Aznar Clemente, panadeiro e estudante, asasinado aos 17 anos de idade.

Romualdo Barroso Chaparro, traballador de Agrator, asasinado aos 19 anos de idade.

José Castillo, traballador de Basa-Grupo Arregui, asasinado aos 32 anos de idade.

Benvido Pereda, traballador de Grupos Diferenciais, asasinado aos 30 anos de idade.

Pouco tempo despois pronuncia a célebre frase “a rúa é miña”, en referencia á prohibición de que as organizacións obreiras se mobilicen durante o 1º de Maio de 1976.

A impunidade coa que morreu Manuel Fraga contrasta coa indignidade dos miles de republicanos asasinados durante a guerra polo franquismo do que Fraga formou parte en anos posteriores. Contrasta coa represión que sufriu a clase obreira e os sectores populares durante a ditadura e a transición. E contrasta tamén co papel xogado por Fraga unha vez morto o ditador, valedor do papel que os seus herdeiros políticos xogan hoxe en día cando xestionan os resortes da ditadura do capital.

Manuel Fraga Iribarne, á fin e ao cabo foi un obediente e servizal alto cargo da ditadura, descendente directo daquela España que un redactor do xornal comunista Mundo Obreiro definía en xullo de 1936 como a dos eternos salvadores de España que non fixeron outra cousa que asfixiala; os caciques, os terratenentes, os curas máis reaccionarios e os militares golpistas e oportunistas... cando nos deixaran respirar en paz?

Para o PCPE e os CJC, a morte de Fraga non é motivo de satisfacción. Este canalla morreu pracidamente sen ser xulgado, non podemos estar contentos. Este é un momento para quitar a careta á democracia burguesa, deixando en evidencia a súa conivencia cos fascistas que gobernaron o noso país durante 40 anos.

PCPE

CJC

RACHEMOS COA DIRIXENCIA SINDICAL TRAIDORA

2012-01-30T04:27:00.000-08:00

O día 25 de xaneiro a dirixencia sindical traidora, de CCOO e UXT volveu asinar un acordo lesivo para a clase traballadora. Nesta ocasión un acordo sobre subidas salariais que se sitúa no 0,5% cando o IPC do ano 2010 foi do 2,4% e cunha cláusula de descolgue co que é posible que non se chegue aplicar realmente nin sequera ese 0,5%.

Desde o PCPE levamos tempo advertindo que da crise estrutural do Capitalismo non hai saída favorable á clase obreira que non sexa a de enviar ao vertedoiro da historia o sistema de explotación capitalista. Así como que a única saída é a organización e a loita das clases traballadoras na perspectiva do Socialismo. Esta nova volta de porca non fai máis que demostrar a nosa análise.

E é que á burguesía e aos seus sucesivos gobernos non lles preocupan as cinco millóns catrocentas mil persoas sen emprego, non lles preocupa a perda constante de poder adquisitivo do pobo traballador, non lles preocupa que algunha persoa poida atoparse na rúa porque o banco lle roubóu a súa vivenda, non lles preocupa que unha persoa poida non ser atendida nun centro sanitario, non lles preocupa o alto grao de analfabetismo funcional nin o avultado fracaso escolar dos fillos e fillas da clase traballadora, en definitiva non lles preocupa o máis mínimo a miseria á que a grandes zancadas se nos vai levando por que son conscientes de que só así poderán remontar a súa crise. Non debemos esquecer que a burguesía si ten conciencia de clase e está perfectamente organizada.

En cambio, a clase traballadora, que durante décadas de loitas organizadas desde o sindicalismo de clase acadara importantes conquistas sociais ve agora como as súas organizacións viran estériles para a loita, cando non cómplices dos retrocesos.

Isto é debido en grande medida á influencia da ideoloxía burguesa no seo das organizacións obreiras, que introduciu xa hai demasiado tempo o concepto de Pacto Social e de corresponsabilidade ante a crise. Pero tamén á traizón de toda unha capa de dirixentes que, acomodados nas estruturas de dirección sindicais actúan desligados dos intereses da clase á que din representar.

Só temos que observar o pouco que tardamos, tras as eleccións, en ver como de novo as estruturas confederais de CCOO e UXT acordaron un novo paso atrás nas condicións de vida e de traballo, mentres seguen tendendo a man ao novo goberno para entrar nun novo proceso de concertación social que baixo o paraugas de “polo emprego” todos sabemos o que significará: máis paro e máis salarios de miseria.

Todo este escenario lévanos a un calexón sen saída, onde a cada renuncia sindical lle sucede unha nova esixencia patronal e un novo descontento entre os traballadores e traballadoras que miran cada vez con máis receo a todas as organizacións sindicais. Provocando con iso unha enorme dificultade de organización e de loita.

Pero hai un camiño para loitar contra as medidas lesivas impostas polos gobernos da burguesía en conivencia cos dirixentes sindicais traidores. O PCPE chama ao conxunto de delegados e delegadas sindicais, a toda a afiliación de todos os sindicatos e aos traballadores e traballadoras en xeral á insubmisión a estes acordos. Chamamos a organizar Comités para a Unidade Obreira (CUO), estruturas asemblearias de base a niveis de empresa e territoriais sen importar a afiliación sindical de cada quen, e que teñan como obxectivo erguer unha mobilización sostida co horizonte da Folga Xeral.

SE ELES ASINAN RETROCESOS E PAZ SOCIAL
RESPOSTEMOS CON UNIDADE E LOITA DE CLASES

Comité Executivo do PCPE

ANTE AS NOVAS MEDIDAS DO GOBERNO

2012-01-02T08:44:00.000-08:00

ANTE AS NOVAS MEDIDAS DO GOBERNO É URXENTE ORGANIZAR NA RÚA A RESPOSTA OBREIRA E POPULAR

Como anunciabamos durante a campaña electoral, a existencia dun déficit maior ao esperado ía ser a escusa para armar o primeiro paquete de medidas antiobreiras e antipopulares do novo goberno da burguesía. O goberno do PP, seguindo este guión cos ollos pechados, desde o primeiro momento está a xogar o papel asignado a un goberno de refresco coa tarefa de continuar desenvolvendo e acelerar o feito polo anterior goberno. A continuidade nas políticas de axuste impostas pola Unión Europea e o Fondo Monetario Internacional é a única guía de actuación posible para todos os gobernos que actúen dentro deste marco económico e institucional.

A gravidade da crise estrutural do capitalismo lévalles a adoptar estas medidas. Para defender os seus intereses e tratar de sobrevivir á metástase que corroe ao sistema, a oligarquía utiliza o seu poder para facer pagar a súa crise á clase obreira e aos sectores populares. O cambio, prometido polo PP na súa campaña electoral, esfumase nunha semana. Quen, nunha situación de paro e miseria, quixeron crer nese conto, deben de tirar conclusións.

As medidas, adoptadas o pasado venres, expresan con claridade que o goberno non ten ningunha esperanza na posibilidade de reactivar a economía do país. E por iso confía todos os ingresos futuros a unha política tributaria orientada en exclusiva sobre a poboación asalariada e sobre a fiscalidade da vivenda (conxelación de soldos á función pública, subida do IRPF e subida do IBI). Ao mesmo tempo o incremento das pensións é un exercicio de cinismo, pois fronte a un 2,4% que correspondía, o goberno sobe o 1% para aparentar que non as conxelan, pura demagoxia. Non existe ningunha medida que impoña ás grandes fortunas e aos grandes beneficios empresariais unha contribución ao obxectivo do déficit, séguese a liña de actuación do anterior goberno Zapatero, e do ditado da UE, que colocan como obxectivo central o abaratamento do prezo da forza de traballo.

Novos recortes en prestacións sociais, ataque aos dereitos laborais e subida de impostos para os que teñen unha nómina, debuxan un cadro incompleto que se terminará de pintar, tras as eleccións andaluzas, e no que mediante novos decretos lei e/ou a través da lei de acompañamento dos orzamentos, completarase a primeira parte do ataque contra os nosos dereitos e bases materiais mínimas de supervivencia. Subida do IVE, aumento de todos os impostos indirectos -en especial dos combustibles-, baixada de salarios aos empregados públicos, despedimento gratuíto, privatización xeneralizada de servizos e instalacións sanitarias, educativas, culturais, deportivas- coa consecuente eliminación da súa prestación universal e gratuíta, eliminación da negociación colectiva, despedimento gratuíto, son algunhas das novas medidas que seguro adoptarán e fronte ás que, desde xa, debemos empezar a armar a nosa resposta.Cando os sindicatos -maioritarios ou non-, por multitude de factores que xa temos analizado ao longo destes anos, seguen sumidos na incapacidade de darlle unha oportunidade á organización da resposta combativa da clase obreira, e os partidos reformistas seguen mentindo co seu idealista e imposible chamado a resolver o problema dentro do sistema buscando unha saída social á crise, non hai outro camiño que avanzar na articulación dunha contundente resposta obreira e popular que, co obxectivo da Folga Xeral, sitúe á maioría social deste país na defensa de absolutamente todos os seus dereitos.

Denunciamos o carácter pernicioso e mentireiro da táctica de ceder un pouco para non perder máis. Esa práctica, que é a base do pacto social, levounos a esta lamentable situación na que hai máis de 5.000.000 de traballadores/as no paro, con máis de 1.500.000 de familias con todos os seus membros sen traballo, que coñecen nas súas propias carnes que non é posible esperar nada positivo deste sistema. Xa non hai marxe algunha para o acordo entre sindicatos e patronal/goberno. Por encima de siglas sindicais, os traballadores e traballadoras que estamos a sufrir as baixadas de soldo, o paro e a chantaxe permanente dos empresarios debemos unirnos en Comités para a Unidade Obreira, superando o fraccionamento sindical e erguendo un futuro de unidade e loita que nos dignifique e sirva de exemplo ás vindeiras xeracións. Recuperar a solidariedade de clase e que saiban que se tocan a alguén, tocan a toda a clase obreira, é a única linguaxe que entende unha patronal crecida e disposta a todo para tratar de sobrevivir.

Loitar polos nosos dereitos pasa, ademais de por facer fronte a todas estas medidas -presentes e futuras- do goberno do PP, por esixir a saída inmediata da Unión Europea, do Euro e da OTAN.
Todos eles (PP, PSOE, EU, dirixentes sindicais reformistas, patronal, a banca) queren máis UE e un € máis forte, digamoslles alto e forte que nós non, que sabemos que fóra de aí si hai futuro e que estamos dispostos/as a conquistalo.Non hai futuro no capitalismo para a maioría social que traballa e produce a riqueza; por iso é necesario armar as conciencias do pobo na necesidade dun cambio de época que, situando á clase obreira no poder, nos permita avanzar cara ao Socialismo e o Comunismo.

¡A LOITA É O ÚNICO CAMIÑO!

31 de decembro de 2011

Partido Comunista dos Pobos de España

Comité Executivo

COMUNICADO DIANTE DA OPERACIÓN REPRESIVA CONTRA MILITANTES GALEGOS

2011-12-05T01:24:00.000-08:00

Os e as comunistas do PCPE e dos CMC expresamos a nosa repulsa diante da vaga de detencións desencadeada polas forzas represivas do Estado, en aplicación da lei "antiterrorista" contra un grupo de xóvenes militantes galegos.

Dita operación, e, baixo o pretexto dela, a campaña de persecución e intimidación lanzada desde as forzas represivas e os medios de comunicación burgueses contra diversos centros de reunión e colectivos xuvenís, inscríbese no recruecimento da violencia exercida polo estado que ten por obxecto perseguir e criminalizar toda expresión de disidencia e contestación social no contexto do endurecimento da ditadura do capital e da posta a punto do dispositivo represivo, preparando unha masiva aplicación das fórmulas intimidatorias e da violencia dos aparellos do estado, mesmo vulnerando as formalidades do chamado estado de dereito, contra a inevitable escalada da loita que se incuba no seo da clase obreira, os sectores populares e a mocidade salvaxemente golpeados pola crise estrutural do capitalismo. A mera reivindicación de dereitos e liberdades democrático-burgueses tórnase xa inasimilable para un sistema socioeconómico caduco e en bancarrota que recurrirá a todas as formas de violencia contra quen non acate o programa de explotación, opresión e represión que reserva a oligarquía para a clase obreira e os sectores populares.Esiximos a posta en liberdade dos detidos e as detidas e o cese da persecución contra o conxunto da mocidade militante.

PARTIDO COMUNISTA DOS POBOS DE ESPAÑA

COLECTIVOS DA MOCIDADE COMUNISTA

CAMPAÑA DE SOLIDARIDADE COS COMUNISTAS CATALÁNS

2011-11-28T05:55:00.000-08:00

Durante os días previos ao xuízo que se celebrará en Barcelona o próximo 1 de decembro contra tres militantes do PCPE/CJC, estase a levar a cabo en todo o Estado unha campaña de denuncia contra a criminalización e ataque das estruturas do Estado contra os militantes da nosa organización. De igual xeito, nas rúas de distintos puntos de Galiza, estase visualizando a denuncia do xuízo-farsa que terá lugar o próximo 1 de decembro.

Contra a represión do comunismo, solidaridade dende Galiza cos camaradas cataláns!

O anticomunismo non pasará!

Máis información en: http://encausatsabsolucio.blogspot.com/

RESOLUCIÓN DOS RESULTADOS SOBRE AS ELECCIÓNS XERAIS DO 20N

2011-11-26T05:28:00.000-08:00

Valoración xeral dos resultados. A oligarquía ten un goberno de refresco, que se agotará en breve tempo

A vitoria do PP nas pasadas eleccións resolve o obxectivo principal da oligarquía nesta pasada convocatoria electoral: dotarse dun goberno de refresco que poida abordar, en mellores condicións, a xestión das políticas de axuste que as clases dominantes necesitan aplicar para tratar de remontar a crise capitalista estrutural. Non pasaron vinte e catro horas e xa, desde os poderes financeiros internacionais e desde o centro político da UE, está a requirirse ao novo xestor dos intereses oligárquicos unha definición clara e concreta sobre as medidas de axuste que aplicará con rapidez, unha vez tomada posesión do cargo.

O desastre do PSOE é unha consecuencia do uso que a oligarquía, nestes anos, fixo dunha das súas variantes políticas, até esgotala na primeira fase de xestión da crise estrutural, e pasar sen máis a colocar a un novo instrumento máis adecuado para a defensa dos seus intereses nestes momentos. A derrota da socialdemocracia non é a derrota de ningunha clase social, é tan só o esgotamento dun instrumento, que agora pasará por un proceso de reconversión para tratar de prepararse para outra posterior etapa de xestión do capitalismo, se as actuais clases dominantes conseguisen manter a súa hexemonía na próxima fase, que se caracterizará por unha agudización da loita de clases e o ascenso das loitas obreiras e populares.

O reformismo de EU/ICV, e outras opcións das burguesías periféricas, benefícianse do retroceso da socialdemocracia, e gañan unha mellor presenza parlamentaria. Esta maior presenza do reformismo no Parlamento traducirase nun novo deslizamiento cara a posicións de maior moderación política, e maiores compromisos coa oligarquía, colaborando a manter o descontento das masas traballadoras dentro dos límites da formalidade democrático- burguesa. Os programas electorais de todas estas formacións políticas, aceptando a Constitución do 78, a UE e o euro, caben -sen maior conflito-, dentro do marco de dominación da oligarquía.

O significativo resultado de Amaiur nestas eleccións dá canle de expresión a unha parte da base social do nacionalismo vasco tantas veces reprimida; e introduce no novo Parlamento a cuestión da loita polos dereitos nacionais en claves diferentes ás até agora existentes. Con todo, a propia articulación e o programa de Amaiur establecen marcos políticos abertos, de tal maneira que o seu grupo parlamentario parece que non se vinculará en exclusiva os intereses da base obreira e popular de Euskal Herria, senón tamén a outros sectores sociais.

Confórmase así un Parlamento sen presenza do movemento obreiro, sen representación da opción revolucionaria, e composto pola representación xenuína das clases dominantes deste país, acompañada por un sector reformista comprometido coas políticas de estado e incapaz de impulsar as posicións de loita de clases nesta institución.

A oligarquía non pode ignorar que a profundidade da crise estrutural do capitalismo español, e o predicible ascenso da loita da clase obreira, darán escaso respiro ao novo goberno, que, en pouco tempo, atoparase cun claro esgotamento da súa xa inicialmente débil credibilidade. As políticas de axuste, que con urxencia se aplicarán, levantarán unha vaga de loita popular que liquidará en breve tempo a capacidade de manobra do goberno recentemente elixido.

Balance electoral do PCPE. As artimañas dos aparellos do estado non impiden o avance da nosa proposta

O traballo electoral do PCPE estivo marcado polo desenvolvemento organizativo e político do Partido nos últimos anos, e pola restritiva normativa electoral imposta desde o Parlamento.

Fronte ás novas artimañas do poder burgués o PCPE lanzou unha ofensiva de iniciativa política que dinamizou a toda a organización, e que nos permitiu formar listas no 80% do censo do país.

Os aparellos do estado tiveron que recorrer a todo tipo de manobras e trampas para tratar de impedir a nosa presenza nestas eleccións. Un total de seis candidaturas tiveron que ser pelexadas nas instancias xudiciais. Tres gañáronse no Contencioso (A Coruña, Zaragoza e Xirona), dúas gañáronse no Constitucional (Madrid e Cidade Real) e a candidatura de Barcelona tivo que ser obxecto dunha auténtica fraude electoral para conseguir impedir a nosa presenza nesa circunscrición.

No caso de Barcelona demos unha dura batalla, chegando dúas veces ao Tribunal Constitucional, e denunciando en todas as instancias posibles as trampas realizadas para impedir a nosa concorrencia electoral. A Oficina Provincial do Censo anulou centos de firmas totalmente correctas e ben documentadas, nunha actuación claramente fraudulenta. Persoas próximas ao Partido, que achegaran a súa firma cumprindo todas as formalidades, foron tachadas das listas de avais coma se non estivesen censadas en Barcelona. O Partido recorrerá ao Tribunal de Estrasburgo para non renunciar ao último cartucho legal que nos queda para tratar de demostrar esta fraude electoral en instancia xudicial.

Esta actuación dos aparellos do estado está directamente relacionada coa celebración do xuízo contra o noso tres camaradas o próximo día 1 de decembro en Barcelona. Trátase de quitarnos -inutilmente- calquera base social de apoio nesta batalla do Partido contra esta montaxe policial.

O traballo electoral do Partido estivo caracterizado pola iniciativa política, un amplo traballo de rúa, directamente coa clase obreira, avanzando na claridade e a homoxeneidade do discurso. Un estilo de traballo, afastado de calquera posición electoralista, que caracteriza cada día -dunha maneira máis nítida- a toda a militancia do PCPE.

O resultado en número absoluto de votos é lixeiramente superior aos resultados do ano 2008. Pero esta cifra non expresa o real crecemento electoral do PCPE. Realizando unha comparativa cos resultados daquelas provincias nas que o Partido concorreu tanto en 2008 e como en 2011, obtense que se multiplicou por dous o resultado en votos nestas circunscricións. Proxectando esta tendencia a todo o estado, se non se tivese aplicado a nova reforma da lei electoral, o resultado estimado de votos nestas eleccións sería de preto de cincuenta mil. Certamente que as novas normas restritivas tiñan como obxectivo impedir que esta realidade se expresase. Engádese a iso o cerco mediático que padeceu o noso Partido, e que contrasta claramente co amplo eco que en determinados medios tiveron outras candidaturas extraparlamentarias.

O balance por tanto é claramente positivo, polo traballo realizado directamente coa clase obreira e por unha tendencia ao crecemento do voto comunista que, aínda que contida pola normativa electoral, é expresión dun incipiente proceso de toma de conciencia en sectores da clase obreira sobre o que o Partido seguirá traballando no futuro.

As condicións da loita de clases despois das eleccións. Organizar a loita do pobo, lanzar ás masas obreiras contra as políticas de axuste do goberno e a UE.

Nestas condicións o PCPE aborda a próxima etapa da loita de clases no noso país.

O eixo central que orientará a nosa loita política será a organización da loita de masas contra as políticas de axuste do novo goberno, que irán na liña do xa anunciado nestas horas polo goberno de CiU en Catalunya, privatizacións, copago sanitario e baixada de salarios.

O programa desas loitas está recollido de maneira sintética no programa electoral presentado polo Partido nestas eleccións. En torno ao mesmo hai que articular a política de alianzas na Frente Obreira e Popular.

Na organización directa do movemento obreiro hai que facer avanzar os Comités de Unidade Obreira como a mellor organización da unidade de clase fronte á paralizante situación de fraccionamiento sindical e ás prácticas subsidiarias do pacto social.

A defensa de todas as conquistas da clase obreira, sen renuncias de ningún tipo. A defensa de todo o público fronte ás medidas privatizadoras. A loita pola nacionalización da banca, pola saída da UE e do euro, son eixos centrais do programa inmediato. A folga xeral é a nosa ferramenta de loita máis potente, e debémonos preparar para utilizala cantas veces faga falta.

A loita contra a guerra imperialista, polo peche das bases, pola saída da OTAN e do escudo antimísiles, polo regreso de todas as tropas e pola redución do gasto militar, debe ser asumida pola clase obreira como elemento fundamental dos seus intereses de clase. Nin un/ha fillo/a da clase obreira ás guerras do imperialismo.

A clase obreira do noso país, xunto á mocidade e aos sectores populares, débese preparar para unha constante e continuada mobilización de masas contra as políticas da oligarquía. O obxectivo é a saída socialista da crise estrutural do capitalismo, a toma do poder pola clase obreira e a república socialista.

Nesta situación a violencia das forzas represivas da oligarquía non terá límites. O pobo débese preparar para loitar e resistir.

O Partido Comunista é a única garantía da capacidade de loita da clase obreira e o pobo. As posicións reformistas son incapaces para dar a batalla que o pobo necesita.

Fortalecer as filas do Partido Comunista cos obreiros e obreiras máis conscientes, avanzar en procesos de unidade comunista, como o que nos próximos meses culminaremos cos camaradas de Unión Proletaria, preparar cadros necesarios para o combate que está por vir e difundir o programa da loita obreira na fase actual son os obxectivos principais.

A organización e a unidade do movemento comunista internacional serán a cobertura de todas as loitas, para unificalas e permitirlles golpear ao inimigo sempre na mesma dirección.

A loita é polo socialismo-comunismo e até a vitoria!

24 de Novembro de 2.011

NOTA PREVIA DE VALORACIÓN DOS RESULTADOS ELECTORAIS

2011-11-23T02:27:00.000-08:00

O Comité Executivo do PCPE emite esta nota previa de valoración dos resultados electorais do pasado 20N. Nos próximos días o CE emitirá una resolución sobre este tema, unha vez realizado un debate colectivo co tempo necesario.

1. O desenvolvemento das eleccións consolida o obxectivo da oligarquía de dotarse dun goberno de refresco para continuar as políticas de axuste no escenario da crise estrutural do sistema capitalista español.

2. O próximo goberno do PP -coa posible incorporación dalgún membro doutros partidos- responde as expectativas da oligarquía. Un goberno con ampla maioría parlamentaria, aínda que se constata unha limitada capacidade para incrementar os votos obtidos por esta formación oligárquica nas eleccións do 2008. Iso expresa a desconfianza do electorado en relación ás políticas que se aplicarán na próxima etapa.

3. O desmoronamento electoral do PSOE é expresión da frustración do seu electorado ante as políticas aplicadas na xestión da crise capitalista estrutural. Boa parte dese electorado camiñou cara á abstención ou cara a diversas formacións políticas intermedias.
4. O reformismo de EU/ICV, e outras opcións das burguesías periféricas, benefícianse do retroceso da socialdemocracia e gañan unha mellor presenza parlamentaria. Esta maior presenza no Parlamento traducirase nun novo deslizamiento cara a posicións de maior moderación política, e maiores compromisos coa oligarquía que tratarán de manter o descontento das masas traballadoras nos límites da formalidade democrático burguesa.

5. O PCPE obtén unha mellora dos seus, polo de agora, modestos resultados electorais, e demostra que o seu electorado crece de forma constante sen deixarse engatusar polos cantos de serea do reformismo. Son votos gañados cun serio esforzo militante nun constante e comprometido traballo de masas nestes últimos anos. Estes resultados enmárcanse no proceso de consolidación do PCPE como referente comunista no conxunto de pobos e nacións de España..

6. . A reforma da Lei Electoral mostrouse como unha sinistra artimaña para tratar de evitar a presenza comunista nas eleccións. Sen esta argucia os resultados do PCPE serían manifestamente mellores. A represión das nosas candidaturas, coa fraude electoral en Barcelona, non impedirá continuar con este proceso de acumulación de forzas. Esgotando as vías da legalidade burguesa, a CE levará ao Tribunal de Estrasburgo a (a todas luces) ilegal anulación da nosa candidatura.
7. As brutais políticas que aplicará o novo goberno, que profundarán as xa iniciadas polo PSOE, someténdose disciplinadamente ao mandato da oligarquía, requiren dunha ampla mobilización de masas loitando por unha saída socialista ante a crise estrutural do sistema capitalista, organizando unha Frente Obreira e Popular que aglutine a todos os sectores confrontados coa dominación da oligarquía. Na loita sindical a formación de Comités de Unidade Obreira definirán a estratexia principal do PCPE.
8. O CE do PCPE saúda o traballo de toda a militancia nesta batalla electoral, e agradece a todas aquelas persoas próximas que colaboraron na mesma a súa confianza e o seu esforzo. O PCPE non defraudará a confianza de quen depositaron o seu voto pola nosa proposta política. A loita é até a vitoria!

21 de Novembro de 2011

PROGRAMA ELECTORAL DO PCPE

2011-11-18T10:42:00.000-08:00

Deixámosvos o link co programa electoral do PCPE:

http://www.pcpe.es/organizaciones-territoriales/galiza/item/717-programa-electoral-do-pcpe.html

COLECTIVO FORXA!! PIDE O VOTO PARA O PCPE

2011-11-18T10:33:00.000-08:00

Publicamos o texto do colectivo Forxa!! no que se pide o voto para as candidaturas do PCPE na Galiza. Agradecemos aos camaradas este apoio fraternal e a súa solidaridade.

OS COMUNISTAS VOTAMOS COMUNISTA

Ausencias son carencias. A non presenza dunha candidatura unitaria do conxunto das forzas políticas e sociais da esquerda de oposición ao réxime nas vindeiras eleccións xerais ao parlamento español, exhibe a actual incapacidade de artellar unha alternativa política sobre a base do factor e a contradición determinante desta época histórica que nos toca vivir: o antagonismo entre o proletariado e as clases traballadoras fronte a oligarquía financeira que dirixe o bloque imperialista europeo.

É a constatación da parálise que atenaza ao movemento obreiro e popular, aparentemente preso da resignación e da desmobilización do reformismo e do social-liberalismo, sexa nas súas expresións políticas ou sindicais. O sopor das manidas fórmulas de máxicas mudanzas dentro do sistema, ou do “isto é o que hai e o que toca” fican inermes fronte á flagrante realidade da brutal crise capitalista, e unha dereita política fachendosa reclamada para a gobernanza de quenda por unha oligarquía impaciente de levar adiante os seus planos. En contraposición, a incredulidade, a desconfianza, a indignación e a ira contida e expresada a cada paso nas fábricas e nas rúas dos barrios obreiros, e nas loitas e mobilizacións aínda sen a continuidade e a conxunción necesarias.

Nos entendemos cómo marxistas-leninistas que a loita electoral nas democracias burguesas é unha forma máis da loita xeral revolucionaria do proletariado, en función da conxuntura e a táctica política determinada por esta. Con mais senso na presente situación de crise estrutural capitalista. O actual proceso electoral puido ser unha oportunidade excelente para unha mobilización xeneralizada dirixida a cuestionar os alicerces do réxime monárquico e transformar a campaña electoral nunha masiva denuncia do mesmo sistema capitalista. Ter aproveitado para a convocatoria dunha folga xeral, como se viña barallando sobre estas datas, como a mellor campaña electoral posible a desenvolver polas forzas obreiras e populares, augándolle a festa á reacción, e impulsar o que demandan as masas traballadoras: a unidade de clase e do pobo traballador. A súa concreción nunha fronte ou plataforma política dependerá da superación do actual estado de ánimo e da división no seo da esquerda con horizontes revolucionarios a prol do socialismo.

De todo o restrinxido panorama de posibilidades electorais, só podemos destacar a participación dunhas candidaturas que merezan o noso apoio: as presentadas por A Coruña e Pontevedra polos Comunistas de Galiza-PCPE, pese a tódolos obstáculos, impedimentos, silencios e manipulación mediática posibles interpostos polo poder. O seren integrantes dun partido de ámbito estatal non os invalida como comunistas, pois nós pensamos que a contradición principal é a que enfronta ao proletariado fronte á burguesía e nunca ás organizacións de clase independentemente do seu ámbito de acción. A maiores, é o único que defende, dentro dun programa estratéxico e táctico, xunto ao dereito de autodeterminación, non só as reivindicacións inmediatas económicas e sociais do proletariado e clases populares, senón que explica a crise estrutural do capitalismo, denuncia a xestión da socialdemocracia no goberno e a estratexia da oligarquía española e a necesidade de pasar á ofensiva e artellar unha fronte obreira e popular cunha perspectiva revolucionaria e socialista, fronte ao, no noso caso, do reformismo posibilista de EU e BNG. Os comunistas de FORXA!! coincidimos con boa parte das análises e das súas propostas programáticas, e sabemos que compartiremos, xunto a outros, os esforzos no camiño da reconstrución do Partido Comunista en Galiza e do Movemento Comunista Internacional e na tarefa inmediata de xestación da fronte de Unidade de Clase e do Pobo Traballador.

Nas circunscricións de Lugo e Ourense, ante a presenza exclusiva de listas reaccionarias ou reformistas, entendemos que o voto nulo representa a opción mais consecuente e combativa fronte á mediocridade ou natureza antipopular das alternativas de voto.

http://aforxa.blogspot.com/2011/11/os-comunistas-votamos-comunista.html

CAMPAÑA ELECTORAL DO PCPE

2011-11-15T00:14:00.000-08:00

Nestes días nos que os partidos da oligarquía fan a súa millonaria campaña electoral, pagando por inmensos paneis electorais e facendo publicidade deseñada por empresas de mercadotecnia, o PCPE e os CMC realizan a súa campaña a pé de rúa, buscando o contacto directo cos traballadores para situarlles as claves políticas da súa campaña "TODO PARA A CLASE OBREIRA" e como as propostas dos partidos do capital é ilusoria, xa que non hai saída da crise dentro do capital senón fóra do sistema construíndo o socialismo.

Para iso, están a distribuír miles de panfletos á saída dos centros de traballo, INEM, universidade, barrios obreiros, etc., propoñendo o seu programa estratéxico e táctico para que a clase obreira avance posicións cara ao socialismo.

¡TODO PARA A CLASE OBREIRA!
¡NADA PARA A BURGUESÍA E O CAPITAL!
¡VOTA PCPE!

PCPE - RESOLUCIÓN GUERRA DE LIBIA

2011-09-05T05:33:00.000-07:00

Na cadea de acontecementos que ocorren na República Árabe Libia para o avance das forzas da OTAN lacaios ao mesmo Tripoli e os crimes de guerra permanente e asasinatos indiscriminados contra a poboación civil, o Partido Comunista dos Pobos de queixa España:

1. O carácter imperialista da intervención en Libia.

Os supostos rebeldes, bombardeos humanitaria da OTAN, a implicación directa dos grupos de élite dos exércitos da OTAN violar a súa resolución 1973 do Consello de Seguridade da propaganda de guerra da ONU distribuídos polos medios de comunicación eo papel legitimado a implicación de varios actores políticos e sociais forman parte do guión imperialismo mesmo para substituír a República Árabe para un goberno pro-occidental da OPEP e do Mediterráneo para proporcionar enerxía moi barata para a economía decadente imperialista. Na súa hipocrisía infinita, os gobernos imperialistas e os seus lacaios árabes non dubidou un momento de violar as súas propias resolucións, a subministración de material enorme para as forzas militares especiais e participar na guerra.

2. Os crimes de guerra da OTAN e os seus mercenarios.

Ademais da propaganda de guerra, ea prensa independente polos grandes monopolios da información, foi coñecido por moitos atentados de hospitais, escolas, áreas residenciais e de infraestrutura civil polos exércitos da OTAN. Tamén foi coñecido por tortura, execucións sumarias, e crimes raciais e sexuais polas tropas mercenarias da OTAN, co único propósito de romper a forza e as ganas de loita do pobo libio.

3. O carácter imperialista das institucións internacionais e as leis.

A ONU eo seu Consello de Seguridade, o Tribunal Penal Internacional eo corpo de dereito en que se basea, só serven os intereses do imperialismo, xustificar as súas guerras de pillaxe e de presa e lexitimar calquera crime, mentres que prohibe calquera goberno ou movemento popular que non está suxeita aos designios imperiais.

4. Papel de España como cómplice e executor de crimes de guerra.

O Reino de España é directamente responsable da agresión criminal contra a Libia, ten proporcionado medios militares, propaganda e agresión financeira, dixo que mentres que o apoio político e financeiro para os mercenarios da Libia a cambio de monopolios españois poden participar saqueos futuro dos recursos enerxéticos do país. De novo, o goberno español noites ao servizo da oligarquía, defendendo os seus intereses por riba de todas as outras consideracións.

5. O papel do reformismo eo oportunismo que se xustifica unha agresión imperialista.

Desde o inicio das operacións militares chamados de "oposición" sectores políticos e organizacións do noso país, enmarcado no reformismo e ultra-esquerda posicións, teñen colocado nunha posición quente fronte á estratexia imperialista, se non xustificalo lo . A suposición por parte de organizacións que son chamados de anti-capitalista ou comunista, posicións intermedias máis ou menos cuberto coa retórica antiimperialista favorece as potencias agresores, xustifica e axuda a aumentar a confusión entre a clase traballadora e sectores populares.

6. O estado de guerra permanente contra os pobos os que deben presentar o imperialismo.

Capitalismo na súa fase imperialista senil require a guerra para incorporarse recursos que sexan necesarias, a súa ganancia non ten límites e só pode levar á extinción da humanidade. Despois de traer a morte a todos os recunchos do mundo como Afganistán, Iraq, Líbano, Honduras, o imperialismo atacou a Libia, e ten os ollos postos sobre os pobos de Siria, Cuba, Irán, Venezuela ou Bolivia. É unha guerra global e total contra o pobo.
Con iso, o PCPE non pode ter outra posición que a súa oposición frontal a calquera forma de intervención e guerra que ten como obxectivo subxugar e saquear as aldeas, de xeito que o PCPE estados:

1. Que nin a revolta dos militares contra o goberno de Libia, ou calquera novo réxime de este acto de guerra non ten lexitimidade en calquera caso, en interese do pobo libio non só serve os intereses do imperialismo de Estados Unidos e UE.

2. Reiteramos o noso compromiso de defender o pobo. A nosa oposición a calquera acto de guerra de pillaxe e de interferencias, sobre todo se os ataques son dirixidos contra esas persoas que están en defensa da súa independencia, e non simplemente unha declaración formal, pero está baseado nos principios do internacionalismo proletario.

3. Chamamos a todas as forzas antiimperialistas do mundo para aumentar os esforzos para construír unha Frente Anti-imperialista mundial, en defensa da paz da humanidade e do progreso.

4. É esencial hoxe para os pobos de Europa e multiplicar coordinar a loita contra a OTAN. A coordinación dos partidos comunistas e obreiros en Europa é un paso fundamental na articulación dunha resposta forte que nos permite superar a UE ea OTAN estruturas creadas só para defender os intereses do capitalismo.

5. O PCPE reitera que non se encaixan posicións ambiguas hoxe, só a partir da oposición frontal ao imperialismo, as súas estruturas políticas e militares, só a partir da fronte en oposición ás políticas belicistas do imperialismo, podemos superar o capitalismo. Nin a OTAN nin a UE están xubilados, ou é humanizar o capitalismo.

Hoxe estamos escribindo unha nova páxina na infamia do capitalismo, os que fomentar, apoiar ou desculpar a barbarie que deberán responder aos seus pobos.Mañá os mísiles poderían caer en Damasco ou Teherán Caracas, só unha acción decisiva, a mobilización permanente para a paz contra o imperialismo eo capitalismo vai parar a barbarie.
Contra a barbarie ea guerra, pola paz eo progreso!

Nin a OTAN nin da Unión Europea avanzar cara ao socialismo!

CJC, JCE M-L E UJC-M ANTE A REPRESIÓN POLICIAL

2011-08-23T00:46:00.000-07:00

É por todos coñecida a vinculación estreita entre o Estado e a Igrexa no Estado Español actualmente e aos longo de toda a historia. Os gastos xerados ao erario público pola convocatoria da Xornada Mundial da Xuventude en Madrid, e o forte empeño da delegación do goberno e da Unidade de Intervención Policial por acalar as protestas do pobo madrileño fronte á "ocupación dos peregrinos", deixa boa constancia diso.

Os mozos comunistas queremos denunciar os acontecementos que todos os que asistimos á manifestación sufrimos. Isto é a brutal represión das forzas de policiais do Estado e a súa defensa dos ultracatólicos provocadores que se encontraban na Porta de Sol, demostrando, novamente, a vinculación entre o Estado e a Igrexa Católica.

Nos feitos está a constatación. A Manifestación Laica discorreu con total normalidade, a pesar de cruzarse con asistentes á JMJ, ao longo da Praza de Jacinto Benavente e a Rúa Carretas. Foi só ao entrar na Porta de Sol -parte do percorrido legalizado ante Delegación do Goberno- cando a oposición, provocación, desafío e bloqueo do acceso á Praza por parte dos ultracatólicos asistentes áJMJ -mesmo se puido observar o despregamento dunha bandeira franquista, seguida de cánticos do mesmo caracter-, leva a que se produza a confrontación verbal, sen a que a Policía defenda o "dereito de manifestación" e adoptando unha posición belixerante contra os manifestantes. O que si defendeu a Policía foi o "dereito" dos ultracatólicos á provocación e a bloquear os manifestantes o seu máis que lexítimo acceso á Porta do Sol. Cousa que supuxo, ademais, un atraso de case dúas horas no desenvolvemento da marcha.

Non conforme con iso, a Policía comezou a cargar e reprimir co obxectivo de desaloxar a Praza, cando aínda estaban a chegar os últimos manifestantes, para permitir a volta dos "peregrinos" da JMJ. Como xa sucedeu nas manifestacións do movemento 15-M, os xornalistas puideron testemuñar, en primeira persoa, a represión brutal e as arbitrariedades que vimos sufrindo, dende hai décadas, todo movemento popular contrario ao sistema capitalista e as súas consecuencias contra os dereitos de todos os traballadores

Así mesmo, durante os días posteriores á manifestación, puidemos ser testemuñas e vítimas dunha represión cada vez mais brutal e arbitraria por parte da U.I.P, que realizaron un labor de fustrigamento xeneralizado co único obxectivo de impedir a mobilización pupular contra a pillaxe da Igrexa Católica dos fondos públicos coa escusa da J.M.J.

Todos os asistentes ás diferentes convocatorias puidemos constatar que as forzas de represión do Estado actúan para defender os intereses dos empresarios e da Igrexa Católica. Sendo esta histórica e actualmente unha institución que serve aos intereses do sistema capitalista alienando os traballadores para evitar que loiten polos seus dereitos e intereses, como xa denunciamos no anterior comunicado.

Novamente faise papel mollado o dereito de manifestación, ao igual que o dereito á vivenda digna, ao traballo digno, etc. A garantía do cumprimento dos dereitos só é real se somos os traballadores que temos o poder. Só se establecemos unha democracia de, por e para os traballadores.

Por todo o anteriormente exposto, esiximos:

Liberdade sen cargos para os detidos

A separación total entre o Estado e a Igrexa Católica, así como doutros ámbitos da xestión pública, como a sanidade ou a educación.

Non ao financiamento da Igrexa e os seus actos con diñeiro público

Dimisión da Delegada do Goberno e do Ministro do Interior

HOMENAXE ORGANIZADO POR O PCPC (CATALUÑA) A EDUARDO SUÁREZ E FERNANDO EGEA

2011-08-10T02:35:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=i0LDnk3fOg4

O PCPE DIANTE DO ADELANTO ELECTORALO

2011-08-01T05:25:00.001-07:00

O anuncio do adianto das Eleccións Xerais -ao día 20 de novembro-, é, ante todo, a expresión da agudización da crise capitalista, e da incapacidade da oligarquía e os seus gobernos para tentar atopar unha saída á mesma dentro das estreitas e esgotadas marxes do sistema capitalista. Tamén, os novos atrancos aprobados para a participación nas eleccións das forzas non parlamentarias son expresión diso.

Con ista decisión do goberno realízase unha fuxida cara adiante, que ten dous obxectivos fundamentais. Un, tratar de colocar un paréntese electoral que poida evitar/adiar unha resposta obreira de masas que, no contexto dun próximo “outono quente”, cuestionara a xestión da crise capitalista realizada nestes anos, e colocara á clase obreira en condicións de plantar cara á oligarquía española impulsando propostas políticas contrarias á dominación do capital, dando inicio a unha etapa de revolución social. E outro, dotar á oligarquía dun goberno de refresco (formado só polo PP, ou cunha coalición máis ou menos ampla) que poida xestionar a seguinte etapa, de violentos axustes estructurais, sen o desgaste do actual goberno da socialdemocracia que xa se fixo inservible para a defensa dos intereses da oligarquía.

Na estratexia deseñada tamén se deixa un espazo político ás forzas do reformismo ás que, nesta situación, se lles asigna un papel de grande importancia na súa tarefa de desmobilizar o ascenso da loita combatente da clase obreira, promovendo un programa de reforma do capitalismo para facelo menos criminal na súa brutal explotación da clase obreira. O bloque reformista, que se trata de configurar nestas datas, non ten outra finalidade que tentar construir un dique de contención frente ao potencial ascenso da loita revolucionaria en España.

Por iso a clase obreira deste país non pode facer de comparsa desas estratexias da oligarquía. A clase obreira ten que trazar a súa propia estratexia na dirección da súa emancipación e do desenlace socialista e comunista desta situación.
A crise capitalista, como crise estructural que é, terá un desenvolvimento longo que –mentres sexa xestionada por calquera das variantes de goberno da oligarquía, sen resposta de clase- cargará as súas consecuencias sobre as costas da clase obreira. Un novo paquete de medidas de privatizacións, rebaixas de salarios, contrarreformas laborais, novas guerras, etc. é o que aplicará calquer goberno dos que hoxe poden saír destas eleccións. O FMI, o BM e outras institucións do capital así o están anunciando xa. Iso nada ten que ver cos intereses da clase obreira e os sectores populares deste país.

Por iso o CE do PCPE chama ao pobo traballador a aproveitar estas eleccións para organizar as súas filas, debater o programa que a clase obreira necesita para a súa emancipación da dominación capitalista e abrir camiño á Frente Obreira e Popular que ha de ser o punto de partida da necesaria e apremiante revolución socialista.

O PCPE, como partido da clase obreira que é, fai un chamamento ao pobo traballador a non perder máis tempo, e a non distraerse con atallos que non levan a ningures. Nin a confianza en calquera dos gobernos da oligarquía, nin a confianza no bloque reformista, dará unha solución ás necesidades do pobo. A confianza nas propias forzas da clase obreira é o que abrirá o camiño hacia unha superación desta crise sobre a base dos intereses da maioría. TODO PARA A CLASE OBREIRA, esa é a proposta do PCPE frente ao expolio e a sobreexplotación. Frente á la ditadura do capital -que todo llo quita á clase obreira-, a nosa proposta é facer desa clase obreira o centro do novo proxecto histórico neste país. O capitalismo non ten nada que dar ao pobo traballador, só explotación, pobreza e guerra.

As candidaturas do PCPE a estas eleccións xerais serán a expresión da vontade insubornable do pobo de vencer e construir unha nova sociedade. Unha vontade que será imparable desde o momento en que tome a determinación de mudar radicalmente esta situación. As candidaturas comunistas serán as candidaturas do pobo traballador frente ao dominio da oligarquía, serán as candidaturas da loita pola revolución socialista. Só quen loita vence.

A AUTODETERMINACIÓN SO VIRÁ DA MÁN DO SOCIALISMO!

2011-07-26T09:35:00.000-07:00

25 DE XULLO DO 2011: XORNADA PROPAGANDA NA ALAMEDA DE SANTIAGO

2011-07-26T09:33:00.001-07:00

ANTE AS DISPOSICIÓNS DITATORIAIS DO PP NO CONCELLO DE COMPOSTELA

2011-07-25T12:42:00.001-07:00

A prohibición polo alcalde de Compostela das celebracións promovidas polas organizacións populares e soberanistas Causa Galiza e Briga con ocasión do Día da Patria Galega, constitue unha conculcación evidente dos dereitos e liberdades democráticas de reunión e expresión.

Esta inscríbese nun endurecimento da Ditadura do Capital, que na Galiza exprésase e implementase a través das políticas antipopulares e as disposicións ditatoriais das institucións neofranquistas gobernadas polo PP.

Esas políticas foman parte dunha ofensiva contra o movemento popular dirixida a silenciar e perseguir toda expresión de contestación social fronte ao asoballamento do noso pobo, a nosa clase e a nosa mocidade, que, no escenario de descomposición do sistema capitalista en crise estructural, alcanzará niveis de maior crueza se non somos quen de denuncialas e facerlles frente.

Amosamos a nosa solidariedade coas organizadoras e os organizadores desas celebracións.

Rexeitamos toda forma de represión e persecución contra os sectores populares e as súas organizacións.

CONCENTRACIÓN POLA RETIRADA DE SIMBOLOXÍA FRANQUISTA EN BILBAO

2011-07-21T04:25:00.000-07:00

OS E AS COMUNISTAS DIANTE DO DIA DA PATRIA GALEGA

2011-07-10T23:37:00.000-07:00

Chegamos ao 25 de Xullo de 2011 con 250.000 desempregados na Galiza e perto de 70.000 familias galegas con todos os seus membros no paro. O desaloxo e roubo de vivendas a través da banca torna insostible a vida para un número cada vez vez maior de galegos e galegas.

As sucesivas reformas laborais, a xeneralización do despedimento libre e gratuito, a privatización das pensións e a destrución desa ferramenta de autodefensa dos dereitos dos traballadores que é a Negociación colectiva, suceden nun contexto de continua destrución dos servizos públicos básicos. Todo iso son procedimentos que o capitalismo en crise estructural necesita para facer frente á súa situación aumentando a explotación da forza de traballo e convertendo os servizos públicos en novos espazos de acumulación de capital.

A liquidación da pequena e mediana producción e do noso rural vai da mán desas políticas implementadas desde os monopolios usando as ferramentas políticas da UE imperialista e ambos gobernos burgueses, o goberno socialdemócrata e o goberniño de dereitas, sendo un proceso imparable e sen marcha atrás de nacimento de novas capas proletarizadas e arroxadas ao desemprego e á miseria.

Nese marco é no que temos que ver a destrución do noso medio, montes, ríos e rías a mans da cobiza capitalista, as políticas aplicadas contra a nosa língua, a mercantilización da nosa cultura e o futuro incerto e sombrío que este sistema de opresión e explotación ofrece á nosa mocidade.

Compre dar resposta contundente e inmediata a este ataque múltiple e de enorme calado contra os dereitos e condicións de vida e traballo das traballadoras e traballadores galegos.

Compre camiñar cara á unha Folga Xeral que no Outono dea cumprida resposta, desde a Unidade Obreira, desde os centros de traballo e de estudo, desde as rúas, a estas políticas que apostan pola nosa destrución como pobo e como clase.

Ningunha reivindicación democrática nos será satisfeita desde o bloque oligárquico dominante, non podemos seguir aceptando os dictados imperiais que nos veñen impostos desde a Unión Europea do Capital e a guerra imperialista. A Unión Europea non é reformable. O capitalismo tampouco.

Compre unificar todas as nosas loitas e integrar todas as nosas reivindicacións nunha única loita que teña como blanco ao sistema capitalista, que sitúe á clase obreira no poder como a única forza social capaz de facer realidade todas as demandas populares e democráticas incluido o dereito á Autodeterminación. A Autodeterminación, na nosa época, é unha tarefa democrática da clase obreira galega que se inscribe necesariamente na súa loita, á beira do resto de sectores populares e da clase obreira irmá do resto de pobos e nacións do estado español, polo derrocamento do sistema de explotación e pola Revolución socialista. Só nas coordenadas desa loita, o dereito á Autodeterminación pasará de ser unha consigna a erixirse en realidade.

O capitalismo é crise!
Fai falta xa outra Folga Xeral!
Contra a crise capitalista, Unidade e Loita Obreira !
Polo Socialismo e o Comunismo!

TODO PARA A CLASE OBREIRA!

O PCPE E OS CMC SECUNDAN E APOIAN A MARCHA DA CIG DO 29 DE XUÑO

2011-07-03T21:47:00.000-07:00

SEGUNDA XORNADA DE PROPAGANDA POR OS CAMARADAS EN ASTURIES!

2011-06-16T00:01:00.001-07:00

PRIMERA RONDA DE PROPAGANDA POR OS NOSOS CAMARADAS DETIDOS EN ASTURIES!

2011-06-15T09:58:00.000-07:00

STOP A CRIMINALIZACIÓN DOS NOSOS CAMARADAS EN ASTURIES!

2011-06-14T23:17:00.001-07:00

A persecución contra os comunistas neste país dá un salto cualitativo coa detención, este martes día 14, de dous militantes do PCPE, un deles membros do Comité Central do Partido, e o aviso de detención doutros tres militantes máis.

A manobra policial lanza unha acusación de terrorismo contra estes membros do Partido por, supostamente, lanzar uns cócteles molotov o día 15 de xaneiro nun pobo de Asturias, e pon aos militantes detidos a disposición da Audiencia Nacional.

Estas acusacións da policía carecen da máis elemental base de veracidade, posto que son actuacións que non se corresponden coa liña política de loita de masas do PCPE, expresada nos seus documentos teóricos e na súa propia práctica política.

Só é no contexto da agudización da loita de clases, coas crecentes dificultades do capitalismo español para afrontar a súa profunda crise estrutural, e o terror do bloque do poder ao ascenso das loitas obreiras e populares buscando unha saída socialista e comunista, como se pode comprender que se proceda a esta burda manobra para tentar afastar á organización revolucionaria do apoio das masas obreiras.

Os servizos secretos organizaron todo tipo de manexos durante a ditadura franquista para incriminar ao movemento comunista que loitaba contra a ditadura fascista, hoxe -no contexto da loita contra o comunismo que se desenvolve no marco da UE-, o capital recorre a novos métodos para tratar de frear o ascenso da organización dos comunistas en España. E así, non é casualidade que estas detencións se produzan xusto nun dos concellos onde o PCPE obtivo representación nas pasadas eleccións municipais, no Concello de Carreño.

O Comité Executivo denuncia esta montaxe policial, que ten o antecedente doutro xuízo que está pendente de celebrar en Barcelona o próximo día 1 de decembro, onde tamén se verten falsas acusacións contra tres militantes da organización. Esta situación foi denunciada a nivel internacional, e ata presentada unha interpelación no Parlamento Europeo polo Partido Comunista de Grecia.

O Comité Executivo do PCPE manifesta con toda firmeza que non se deixará chantajear polos aparellos do estado, con estas, nin con outras manobras que se poidan realizar contra a súa actividade política e contra os seus militantes.

O Comité Executivo do PCPE esixe a inmediata posta en liberdade sen cargos dos militantes detidos. Igualmente esixe unha inmediata investigación de quen participen na preparación desta descarada manobra e a depuración das responsabilidades nos aparellos do estado que o organizaron.

O Comité Executivo do PCPE chama a todas as organizacións obreiras e populares a apoiar estas denuncias e a participar nas mobilizacións que se organizarán inmediatamente en solidariedade cos compañeiros detidos e en denuncia desta actuación dos aparellos do estado.
Comité Executivo do PCPE a 14 de xuño de 2011

O PCPE ANTE O FALECEMENTO DE LUDO MARTENS

2011-06-07T23:24:00.000-07:00

O PCPE rende homenaxe ao grande dirixente comunista belga Ludo Martens, falecido onte 5 de xuño.

Gustaríanos enviar as nosas condolencias á familia e aos camaradas do Partido do Traballo de Bélxica.

O camarada Ludo Martens dedicou a súa vida á loita contra o sistema explotador, contra o racismo na Africa colonizada polo imperialismo europeo, contra o oportunismo e o revisionismo no interior das filas do movemento comunista.

Na súa vida e na súa obra teórica desenmascarou con valentía a falsificación da Historia, a operación anticomunista dirixida, desde a burguesía e o oportunismo, a ocultar as grandes conquistas históricas do Socialismo no século XX, pondo ao descuberto os procesos internos e externos que sentaron as bases da contrarrevolución e a restauración temporal do capitalismo na Unión Soviética e nos países do campo socialista europeo.

Dixo Ludo Martens:

"Cando a burguesía proclama a caída final do comunismo, sérvese da triste bancarrota do revisionismo na Europa Oriental e na Unión Soviética para reafirmar o seu odio cara á inestimable obra construída no pasado por Marx e Engels, Lenin e Stalin. Actuando deste xeito, a burguesía pensa mais no futuro que no pasado. A burguesía pretende facernos crer que o marxismo-leninismo foi enterrado para o noso propio ben, porque coñece perfectamente a actualidade e a vitalidade da análise comunista na situación mundial actual. Os cadros da burguesía tamén fan avaliacións científicas do futuro do mundo. Tamén predín grandes crises, axitacións globais e loitas de clases. Fronte ao abismo do paro, a pobreza, a explotación e a violencia que se abre para as masas traballadoras no mundo enteiro, só o marxismo-leninismo pode mostrar o camiño cara á liberación nacional e social.
É misión dos comunistas de todo o mundo levar a cabo este desafío! "

A nosa mellor homenaxe ao camarada é facer nosa esta análise, realizar este propósito, organizar a unidade, baseada no Marxismo-Leninismo, de todos os destacamentos comunistas a escala mundial, para vertebrar a grande batalla que se aveciña da clase obreira internacional contra a barbarie capitalista.

¡Honra e Gloria ao camarada Ludo Martens!

¡Ata a vitoria camarada!

XORNADA DE LOITA OBREIRA EN VIGO, 25 MAIO 2011

2011-05-30T04:28:00.000-07:00

O PCPE CONDENA O BRUTAL DESALOXO DA PRAZA CATALUNYA

2011-05-29T05:56:00.000-07:00

O Partido Comunista dos Pobos de España, unha vez coñecidos os sucesos acontecidos na mañá de hoxe na Praza Catalunya de Barcelona -onde os Mossos d'Esquadra desaloxaron brutalmente ás persoas alí acampadas-, condena con toda firmeza a intervención policial, así como os peregrinos argumentos dados polas autoridades para tratar de xustificar tal desaloxo, e expresa a súa solidariedade ás persoas agredidas.

Este desaloxo prodúcese nun momento no que as acampadas xa non xeran tanto interese mediático, e cando as conclusións do debate das súas formulacións programáticas non foron capaces de elevarse máis aló de peticións de meras reformas da democracia burguesa. Este tipo de intervencións, ao mesmo tempo que demostran o grao de embrutecimiento e violencia dun sistema que cada vez tolera menos calquera tipo de expresión pública de oposición -nin sequera as que se manteñen en parámetros plenamente asumibles-, supón tamén un aviso a quines pretendan expresar publicamente o seu descontento cuns ou outros mecanismos do aparello de dominación.

Para rematar, o PCPE, como xa expresaba no seu comunicado do 19 de maio, mantén firme o seu compromiso de seguir traballando, día a día, para levantar un forte referente clasista que canalice o descontento social provocado pola aplicación de medidas aprobadas polo goberno nestes anos de crises e que só benefician ao gran capital e atacan directamente á maioría obreira e popular. Só na organización, loita e politización da clase obreira e sectores populares estará o futuro da resposta a estas políticas que impulsan os distintos gobernos da oligarquía. Derrotar á oligarquía, combater as súas políticas e os seus gobernos, é o obxectivo central da clase obreira para mellorar as súas condicións de vida. O PCPE traballará con todas aquelas persoas e organizacións que se sitúen fronte ao capital, e que traballen en dirección á superación da crise no camiño cara á sociedade socialista.

¡CESAMENTO INMEDIATO DA REPRESIÓN!
¡DEPURACIÓN DE RESPONSABILIDADES!
¡VIVA A LOITA OBREIRA E POPULAR!

MITIN COMUNISTA EN ALACANT, COA COLABORACIÓN DUN CAMARADA DO KKE

2011-05-26T12:01:00.001-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=WOZWvXkD5eg&feature=player_embedded#at=11

1 DE MAIO : POR O SOCIALISMO!

2011-05-02T09:11:00.000-07:00

OS CMC DIANTE DO CEOE

2011-04-28T00:08:00.000-07:00

OS COLECTIVOS DE XÓVENES COMUNISTAS FRONTE Á PROPOSTA DA CEOE.

O pasado 13 de abril, a CEOE, organización representante da clase empresarial do noso país, presentou un documento en forma de decálogo onde reflexa as súas propostas de face á negociación que se abrirá co goberno e as cúpulas dos sindicatos maioritarios nos próximos días.

Dentro das propostas presentadas, a patronal desempoa o seu plan de choque contra o paro xuvenil que tanta polémica desatou o pasado ano, propondo un contrato formativo que poida ser utilizado con traballadores e traballadoras de ata 35 anos, que poida aplicarse durante tres anos, e no cal só cobrar en torno ao salario mínimo interprofesional, o cal atópase actualmente estipulado en 641 euros mensuais.

A patronal, xustifica esta proposta aludindo á alta taxa de paro xuvenil, así como ao elevado fracaso escolar.

Para este sistema, a man de obra xuvenil é totalmente subsidiaria. Debido a isto, a mocidade traballadora é un dos sectores cuxas condiciones laborais son máis precarias.
Doutra banda, debido á actual crise de sobreproducción, o capital necesita flexibilizar, axustar e precarizar aínda máis a man de obra para adaptala aos seus intereses, aumentando así os seus beneficios. O carácter subsidiario do traballo xuvenil, fai xa que logo que sexa un dos sectores máis afectados polo paro, contando na actualidade cunha taxa que rolda o 40%.

Esta proposta da patronal xa que logo, tal e como se está vendo con outras medidas que xa entraron en vigor e cuxa xustificación por parte da patronal española e o goberno era similar, lonxe de servir como forma de reducir as altas cotas de paro rexistradas, ten como único fin precarizar aínda máis as condicións laborais dos poucos mozos que hoxe dispón dun traballo.
Estas propostas serven única e exclusivamente aos intereses dunha patronal, que nunha das súas cíclicas crises de sobreproducción non ve outra saída á mesma en defensa dos seus intereses que aumentar a súa taxa de ganancias, aumentando o grao de explotación da clase traballadora, neste caso da súa mocidade, un dos sectores máis desprotexidos e xa que logo máis vulnerable aos seus ataques.
Neste caso vese bastante claro este obxectivo, cando a súa proposta é un contrato no que se pague ao traballador e traballadora o salario mínimo no canto do estipulado por convenio para ese posto, aforrándose o empresario a diferenza, así como estendendo a 35 a idade de aplicación co fin de poder beneficiarse dun maior número de traballadores e traballadoras.
Xa que logo, non se vai reducir o paro xuvenil de forma substancial, senón que se vai a precarizar aínda mais o traballo deste sector..

Nada podemos esperar destas negociacións que non sexa darlle unha volta de porca máis á xa precarizada situación da mocidade.

Estamos vendo como a patronal, tras conseguir que se aplique unha contrareforma laboral, unha contrareforma das pensións, así como outras medidas antiobreiras ao servizo dos seus intereses, continúa ameazando os nosos dereitos cun novo paquete de medidas.

Pola súa banda, vimos como o goberno da socialdemocracia, lonxe de eslóganes electorais nos que prometía unha saída social á crise, actúa como o mellor xestor dos intereses capitalistas nos momentos máis duros, aplicando as medidas máis agresivas contra a clase traballadora e a súa mocidade, facendo retroceder os nosos dereitos laborais varias décadas de loitas.

Para rematar, estamos vendo como as cúpulas dos sindicatos maioritarios (CCOO e UXT), actúan novamente ás costas da clase traballadora, accedendo a negociar, entrando no xogo da patronal, seguindo a práctica sindical do Pacto Social fronte á de loita e combate sindical, práctica que historicamente se demostrou contraria aos intereses da clase traballadora, levando á mesma á continua perda de dereitos así como de conciencia de clase.

Os Colectivos de Xóvenes Comunistas, chamamos xa que logo a toda a mocidade traballadora, e á que o día de mañá engrosará as filas da mesma, a que se unha e loite polos seus lexítimos dereitos. Dá igual en que sindicato se estea afiliado ou afiliada, dá igual que non se estea sindicado ou sindicada. É hora de unirnos ao redor dun programa de clase que supere a atomización sindical que sofre a clase obreira deste país, é hora de recuperar un modelo sindical de loita e combate.

As ansias da patronal só se deterán cando choquen cunha clase traballadora e unha mocidade capaz de facerlle fronte; capaz de resistir ás súas agresións; capaz de ser conscientes de que é a patronal parasitaria a que nos necesita para sobrevivir como clase e non ao revés; capaz de avanzar cara a outro modelo de sociedade, que supere o sistema capitalista que hoxe xa só pode ofrecernos paro e explotación; capaz de construír o socialismo, onde o pobo traballador sexa goberno, onde a palabra crise só apareza nos libros de historia.

Colectivos de Xóvenes Comunistas.

1 DE MAIO CONTRA O PACTO SOCIAL E POR UN FUTURO PARA A XUVENTUDE!

2011-04-27T08:37:00.000-07:00

O PCPE - COMUNISTAS DA GALIZA DIANTE DO 1 MAIO

2011-04-25T07:32:00.001-07:00

Vivimos momentos de intensa e transcendental loita. Millóns de traballadores e traballadoras no mundo enteiro, celebramos este 1º de Maio enfrontados a unha crise estrutural de enormes dimensións que sitúa ben ás claras ao capitalismo como un dexenerado sistema caduco e senil, inimigo principal da humanidade e do progreso. Todas e cada unha das medidas impostas polos gobernos do capital á clase traballadora, buscan invariablemente o mesmo obxectivo: recuperar a taxa de beneficio cargando sobre as costas da clase obreira e do pobo o peso da crise, atacando brutalmente as nosas conquistas e os nosos dereitos, destruíndo forzas produtivas, incrementando o paro, desatando a violencia e a guerra.

No estado español e na maioría dos países europeos, lonxe de resolverse, a crise faise máis profunda sen que haxa nun futuro próximo, esperanza algunha de recuperación. É máis, as medidas recentenmente impostas pola UE e o FMI ao país veciño, afectarán non só ao pobo portugués senón tamén e particularmente á clase traballadora e ao pobo galego. O espellismo dunha melloría no futuro a cambio dos "sacrificios" de hoxe ou confiar na posibilidade de saída da crise dentro do sistema, en condicións favorables para a clase traballadora, constitúe unha pura inxenuidade aínda que o máis probable é que se trate de simple complicidade e traizón. O pacto social como continuidade da contrarreforma laboral, achanza o terreo para a inmediata inutilidade da negociación colectiva somentendo así as nosas condicións de vida e traballo á lóxica do mercado máis desapiadada.

Traballadores e traballadoras é o momento de loitar! O partido da clase obreira, o Partido Comunista, chámavos:

- A unir todas as loitas e mobilizacións en cada empresa, en cada barrio e en cada pobo contra as políticas capitalistas do goberno e a Unión Europea.
- Nin PPSOE nin os nacionalismos burgueses poden ofrecer esperanza ningunha, porque todos sirven ao mesmo amo.
- Mobilicémonos en defensa da paz mundial e contra as agresións imperialistas: Irak, Afganistán, Libia...
- Loitemos por unha saída socialista á actual crise capitalista,.
- Unidade e loita contra o capital. Formemos Comités de Unidade Obreira (CUO).

ABAIXO A DITADURA DO CAPITAL!
VIVA A LOITA DA CLASE TRABALLADORA MUNDIAL!
VIVA O 1º DE MAIO!
VIVA O COMUNISMO!

SOBRE A PROMESA ELECTORAL DE ESPERANZA AGUIRRE DE "BACHALERATO DE EXCELENCIA"

2011-04-25T07:27:00.000-07:00

Os CMC consideramos este anuncio como un paso máis cara a un horizonte de privatización absoluta e elitización da educación.

Por outro lado non nos sorprende que estes pasos se dean en primeira instancia na Comunidade de Madrid, ao ser esta autonomía a avanzada de moitos dos ataques ás conquistas da clase traballadora, como se puido ver en asuntos de sanidade.

O suposto bacharelato de excelencia deixará máis desamparados aos estudantes máis desavantaxados, os cales se concentran nos barrios obreiros onde a calidade da educación, a carestía de vida e o difícil acceso á cultura son unha barreira engadida dificilmente franqueable para os fillos e fillas da clase traballadora. Non podemos esquecer que as diferenzas de clase se reflicten nos centros de estudo se miramos as oportunidades destes á hora de pagarse despois os estudos universitarios superiores.

O feito de existir un bacharelato de distinta calidade deixa patente que o bacharelato que actualmente se imparte non chega a unhas cotas mínimas de calidade, por iso en vez de aumentar as partidas presupostarias para a educación foméntase este bacharelato "especial" en detrimento do bacharelato "normal" para aqueles alumnos con mellores cualificacións, que son precisamente os que menos axuda necesitan. Non se trata de crear unha educación para elites senón de mellorar a calidade dos servizos públicos.

Esta proposta segue a mesma tendencia que medidas xa en vigor como a LOU ou o plan Bolonia, o fin ao que aspiran é ben patente: preparar a reducidas elites do coñecemento que competirán a nivel internacional mentres o resto dos estudantes recibirán estudos de perfil máis baixo que lles acreditarán como mano de obra barata para satisfacer a demanda da economía española a cal non ten que ver nada como noutros países de Europa co I+D, senón co sol e a praia.

Esperanza Aguirre aínda non explicitar na súa proposta como xestionará e financiará este bacharelato, pero podemos adiviñar que dada a lóxica na que estamos insertos é posible que as empresas privadas teñan un papel importante na promoción deste alumnado "excelente". Segundo a propia consellaría de Educación da Comunidade de Madrid os centros que impartan estes estudos dispoñerán de máis e mellores medios, ademais os profesores que impartan clase a estes bachilleratos percibirán incentivos adicionais. É inaudito que un momento como este no que estamos a sufrir tantos recortes se destine o diñeiro á elitización do ensino cando debería de reverterse en mellorala.

Os CJC chamamos o estudiantado a rexeitar estes plans por representar un ataque á educación dos fillos e fillas da clase traballadora, ao ser eles quen menos presencia terán nestes bachilleratos e ao ser, por outro lado, os que máis sufrirán os recortes que supoñerá o financiamento destes bachilleratos.

Por unha educación Pública!

Non a creación de Bachaleratos de Excelencia!

MESA POR A CONMEMORACIÓN DA SEGUNDA REPÚBLICA

2011-04-22T07:11:00.000-07:00

COMUNICAD0 14 ABRIL : A TERCEIRA REPÚBLICA, O CAMIÑO CARA A NOSA AUTODETERMINACIÓN

2011-04-18T09:29:00.000-07:00

14 de ABRIL do 2011
A TERCEIRA REPÚBLICA, O CAMIÑO CARA A NOSA AUTODETERMINACIÓN

Os Colectivos da Mocidade Comunista (CMC) diante do 80
Aniversario da Segunda República, seguiremos defendendo o
dereito de Autodeterminación mediante a Construcción dunha Terceira
República de Carácter Confederal e Socalista.

A Autodeterminación da nosa nación, a galega, é un dereito
democrático que nos é negado dende a Constitución de 1978, a
cal azota a clase traballadora, máis concretamente a Xuventude.
Os marxistas leninistas defendemos que a loita entre clases e o
recoñecemento de Galiza como un pobo ceive, van unidos, e non
deben de ser motivo de enfrentamentos. Recordando a Lenin, él sostiña
: “Un pobo que oprime a outro pobo, xamais poderá alcanzar a
súa propia liberación”. Negar o dereito aos traballadores das
nacións oprimidassignifica posicionarse de lado dos privilexios e a opresión
exercida pola clase capitalista.

A Segunda República foi un período de grandes esperanzas para
Galiza e os galegos. A nosa patria daba pasos de xigante para o
recoñecemento do seu carácter nacional e a emancipación de clase.
Tócanos a nós como futuro da clase obreira reflexionar sobre o
legado que nos queren e queremos deixar como mocidade obreira
e consciente. Rememorar aquela época sérvenos como referente
para unha Esquerda carente deste. Non como copia senón como
inspiración, non como nostalxia senón como impulso para loitas vindeiras.

DERROQUEMOS A CONSTITUCIÓN MONÁRQUICA DO 78!
LOITEMOS POLA AUTODETERMINACIÓN DE GALIZA!
ORGANÍZATE E LOITA! ÚNETE AOS CMC!
WWW.CMC-GALIZA.BLOGSPOT.COM
CMC-GALIZA@CJC.ES

SANTIAGO, 31 DE MARZO, UNIDADE CONTRA A GUERRA NA LIBIA E NOS PAISES ÁRABES!

2011-04-01T08:31:00.000-07:00

CONCENTRACIÓN, XOVES 31 AS 20:30 NA PRAZA VERMELLA, NON A INTERVENCIÓN MILITAR EN LIBIA!!!

2011-03-30T00:02:00.000-07:00

ACTO UNITARIO EN MADRID DO 75 ANIVERSARIO DAS XUVENTUDES SOCIALISTAS UNIFICADAS

2011-03-24T03:51:00.000-07:00

EXTENSA CAMPAÑA DOS CAMARADAS EN PONTEVEDRA EN CONTRA DA INTERVENCIÓN MILITAR EN LIBIA

2011-03-21T06:59:00.000-07:00

COMUNICADO DO PCPE - COMUNISTAS DE GALIZA DIANTE DO 10 DE MARZO

2011-03-09T03:02:00.000-08:00

O 10 de Marzo de 1972 os loitadores e obreiros do Naval Amador e Daniel caían segados pola represión policial do franquismo e o capital. Estaban a loitar polos dereitos dos traballadores a un traballo digno e polas liberdades políticas e sindicais. Ao mesmo tempo, varias ducias de compañeiros caían feridos. Aqueles acontecementos foron acompañados pola solidariedade do proletariado e o pobo de Ferrol, e do conxunto da clase obreira galega.

39 anos despois, unha tremenda crise estructural sacude ao modelo de acumulación capitalista. O sistema e os seus xestores responden a esta crise recortando máis dereitos, recrudecendo a sobreexplotación da forza de traballo. Negan o dereito á negociación colectiva dos convenios, e precarizan ata o límite as condicións de traballo.

En suma, endurecen os mecanismos da dictadura do capital para acadar a saída a crise que eles queren: maniatar con cadeas e ferrollos a resposta obreira para reducirnos á escravitude.

O roubo masivo de vivendas a través da banca e a privatización dos servizos públicos básicos configuran un escenario que, (tendo en conta a crecente persecución patronal e institucional contra toda forma de resposta organizada) esíxenos a UNIDADE OBREIRA.

Unidade Obreira contra os ataques das políticas antiobreiras e antipopulares do goberno e a patronal e da Unión Europea monopolista.

UNIDADE OBREIRA contra o Pacto social, a traizón sindical, a entrega e a derrota.

UNIDADE OBREIRA porriba de siglas sindicais.

Estas obrigas véñennos impostas como o legado que teremos que recoller dos mártires do 10 de Marzo, e como unha necesidade de organizar a resistencia da clase obreira e os sectores populares, e o avance das súas posicións cunha mobilización sostida frente aos plans da patronal e dos gobernos capitalistas. Unha mobilización sostida que faga posible a resolución dos grandes problemas da inmensa maioría social, co remate da explotación e a Revolución Socialista.

Amador e Daniel, Presentes
Pola Unidade e a Loita Obreira contra o Capitalismo
Polo Socialismo e o Comunismo

1 ASAMBLEA DE CUADROS DO MOVEMENTO ESTUDANTIL DOS CJC

2011-03-02T06:34:00.000-08:00

PORQUE A MOCIDADE TAMEN LOITA POLO SEU FUTURO

2011-02-24T10:37:00.000-08:00

8 de Marzo : DIA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA

2011-02-24T01:58:00.000-08:00

SOLIDARIEDADE COA COMPAÑEIRA LEYLA (DECLARACIÓN DO C.E DO PCPE)

2011-02-18T06:18:00.001-08:00

O Comité Executivo do PCPE, tendo coñecemento da detención en Madrid da compañeira colombiana Leyla O., por parte da policía española, atendendo unha suposta orde de extradición do goberno colombiano, quere expresar o seguinte:

1-Denunciamos a detención dunha compañeira que se atopa en España co status de refuxiada política recoñecido pola ONU, que se atopa no noso país porque no seu é perseguida por un estado terrorista que silencia mediante torturas e asasinatos aos defensores dos dereitos humanos e a quen loitan por un sistema de liberdade e xustiza social, moi particularmente, aos e ás comunistas.

2-Denunciamos que a detención vén acompañada dunha campaña de intoxicación informativa, onde se presenta á compañeira como pertencente ás Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia

-organización arbitrariamente incluída na lista de organizacións terroristas da UE-, sen que ao parecer haxa lugar no seu caso para a presunción de inocencia. Os medios de comunicación de masas novamente seguen a disciplina que lles impón o Ministerio do Interior e todos os aparellos do estado no tocante á represión dos que loitan contra as inxustizas e actividades criminais dos “gobernos amigos”

3-Esiximos a inmediata liberación sen cargos da compañeira Leyla, así como a interrupción inmediata do proceso de extradición ao que puidese estar sometida. Somos moi conscientes, e temos moi presentes, os casos doutros compañeiros colombianos refuxiados no noso país quen, á súa volta a Colombia, foron asasinados por grupos paramilitares ao servizo do goberno terrorista de Álvaro Uribe,do que agora é continuador Juan Manuel Santos. O goberno español, coa súa actitude e as súas accións, é cómplice dese réxime.

4-Expresamos a nosa total solidariedade coa compañeira Leyla e a súa familia, así como co pobo colombiano que loita día a día contra o réxime criminal que ten secuestrado ao país e é cómplice do asasinato de centos de activistas políticos e sindicalistas cada ano.

5-Ao mesmo tempo, queremos denunciar a sistemática campaña que se está a despregar contra os comunistas e os movementos populares e de liberación en distintas partes do mundo. Temos moi claro que SER COMUNISTA NON É DELITO, e reiterámonos na esixencia de derrogación da “lista de grupos terroristas” da UE, que serve como escusa para a represión e a vulneración de calquera garantía xurídica de quen, como neste caso, en función dos intereses do imperialismo son incluídos en dita lista.

6- Chamamos ás forzas políticas da solidariedade antiimperialista a manifestar a repulsa por esta arbitraria detención en forma de manifestacións e concentracións ante os organismos institucionais que están facilitando os obxectivos espurios do goberno narco-terrorista colombiano.

.

¡SOLIDARIEDADE CON LEYLA !

¡VIVA A LOITA DO POBO COLOMBIANO!

¡VIVA O INTERNACIONALISMO PROLETARIO!

Madrid, 16 de febreiro de 2011

Comité Executivo do PCPE

OS CMC E O PCPE, EXEMPLO DE COLABORACIÓN POR A FOLGA XERAL!

2011-02-12T02:48:00.000-08:00

SOLIDARIDADE COS NOSOS CAMARADAS CATALÁNS!

2011-02-12T02:40:00.000-08:00

LOITEMOS POR UNHA EDUCACIÓN PARA O POBO!

2011-02-12T02:38:00.000-08:00

XORNADAS PROPAGANDA DO PCPE

2011-02-12T02:36:00.000-08:00

TRABALLO NO 27 DE XANEIRO DOS NOSOS CAMARADAS EN MÁLAGA

2011-02-02T08:08:00.001-08:00

NON AO PACTO SOCIAL!

2011-01-31T02:17:00.000-08:00

CAMPAÑA EN COMPOSTELA EN CONTRA DO XUIZO AOS COMUNISTAS CATALÁNS!

2011-01-25T06:14:00.000-08:00

27 DE XANEIRO, LUME A PATRONAL!

2011-01-25T06:12:00.000-08:00

A A MOCIDADE A FOLGA XERAL! LEVANTEMOSNOS CONTRA O CAPITAL!

2011-01-25T06:10:00.000-08:00

O vindeiro 27 de xaneiro está convocada en Galiza, Euskal Herria e
Catalunya unha folga xeral para loitar contra o “pensionazo” do goberno
mal chamado socialista, representante da patronal e da banca contra os
traballadores. Desde os CMC Galiza consideramos este día como una data
clave pra que os traballadores respondan ás medidas antiobreiras que
está a tomar o gran capital contra a clase traballadora.

En tempos de bonanza económica (aqueles tempos onde os alugueres e os
pisos estaban polas nubes) non vimos nin un duro dos beneficios que
obtiveron (sacados de roubarnos a base de hipotecas e traballos de merda)
e despois, cando xa roubaron abondo, aproban unha reforma laboral que
vai contra os nosos dereitos básicos como traballadores. Regaláronlle a
universidade á banca co Plan Boloña, temos que pagar precios astronómicos
por estudar un Máster. Temos que tragar con traballos precarios que son
indignantes. Agora van polas pensións. As agresións contra a clase
traballadora van na mesma liña que as agresións contra o estudantado.
Pase o que pase, ti perdes, “a banca gaña”. E así será ata que decidamos
plantarlles cara. O vindeiro 27 de xaneiro é una data clave pra responder
ao capital, para decirlle que cos nosos dereitos non se xoga e que non imos
permitirlle nin unha máis.

O vindeiro 27 de xaneiro folga xeral.
Sí hai futuro para a xuventude, e constrúese loitando
O estudantado á folga xeral
Os traballadores á folga xeral
¡A única saída á crise capitalista é o socialismo!
¡O 27 de xaneiro imos darlles canha!

ASINA CONTRA A CRIMINALIZACIÓN DO ANTIFASCISMO

2011-01-25T00:53:00.000-08:00

Asinade, compañeiros, camaradas, simpatizantes!!!

http://www.pcpe.es/formulario2010/index.php

Pola liberdade para os comunistas cataláns pendentes dun xuizo farsa!!!!

Juanjo Serrano militante da organización catalana do PCPE (PCP de Catalunya), e dous membros dos CJC (JCP de Catalunya), pendentes dun xuízo –fixado para o 14 de febreiro- no que o fiscal solicita tres anos e dez meses de cárcere para cada un deles .

TRABALLO POLA FOLGA XERAL EN FOZ!

2011-01-25T00:43:00.000-08:00

O FUTURO DA MOCIDADE PASA POLA LOITA!

2011-01-16T02:42:00.000-08:00

O BARBANZA - PROPAGANDA DA FOLGA XERAL DO 27 XANEIRO NA GALIZA

2011-01-15T02:59:00.000-08:00

CANCIÓNS DE REVOLUCIÓN

2011-01-14T05:24:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=UjW9qh0kyFg
http://www.youtube.com/watch?v=LWlkWPXfvXc
http://www.youtube.com/watch?v=zq2Xy15UOmM&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=ZKH_TzEiOu0
http://www.youtube.com/watch?v=ykoLfYA_Q3U&feature=related

CO PCPE E COS CMC A FOLGA DO 27 DE XANEIRO!

2011-01-06T01:53:00.000-08:00

POR UNHA EDUCACIÓN PÚBLICA, LAICA, CIENTÍFICA E DE CALIDADE!

2011-01-06T01:51:00.000-08:00

LOITANDO CONTRA O IMPERIALISMO, CONSTRUINDO O SOCIALISMO!!! , DESEXÁMOSVOS UN LEDO 2011

2010-12-31T03:24:00.000-08:00

SALUDO DO PCPE PARA ESTE 2011

2010-12-28T01:32:00.001-08:00

O PCPE CHAMA A ORGANIZAR UNHA FOLGA XERAL O DIA 27 DE XANEIRO NO ESTADO

2010-12-23T09:57:00.000-08:00

O PCPE, tras a folga xeral do 29S, chamóu a unha estratexia de mobilización sostida contra

as políticas que os distintos partidos do sistema desenvolven para xestionar a actual crise estructural do sistema capitalista. Para o PCPE a xornada do 29S era só o punto de arranque da resposta necesaria por parte da clase obreira e os sectores populares ás políticas de rescate bancario, aos recortes salariais, ás contrarreformas laborais e aos procesos de privatizacións. Posteriormente o goberno endureceu máis a súa liña de actuación, coa súa decisión de recorrer á militarización frente aos conflictos laborais.

Neste tempo pasado unha parte da clase obreira mantivo as súas posicións máis combativas, dando continuidade ás plataformas unitarias creadas para a folga do 29S orientadas a unha estratexia de mobilización e loita. Pero elo non tivo un carácter xeralizado, quedando unha parte significativa da clase sen dar continuidade a esa importante xornada de loita.

Á súa vez o goberno, co apoio máis ou menos encuberto do resto de partidos do sistema, seguiu a tomar novas medidas contra os dereitos do pobo traballador. As privatizacións de AENA, Loterías do Estado, etc.; así como a xa inminente reforma do sistema de pensións -que se orienta a unha redución de dereitos e á privatización do sistema-, constitúen ataques de enorme calado contra a clase obreira, que só buscan o beneficio da oligarquía española.

Desde o pasado 29S engadíronse novas e poderosas razóns para impulsar a estratexia de mobilización sostida que propón o PCPE.

A iniciativa de ELA, LAB, HIRU, STEE-EILAS y EHNE de convocar unha folga xeral o próximo día 27 de xaneiro en Euskal Herría ofrece unha oportunidade para estender esta proposta ao conxunto do estado.

O PCPE chama a convertir esta convocatoria nunha Folga Xeral en todo o estado o día 27 de xaneiro.

Para elo é necesario que, por parte das organizacións sindicais, políticas e sociais, se acorde de maneira ampla esta convocatoria, constituindo –á maior brevedade- unha ampla plataforma obreira pola Folga Xeral.

O PCPE valora moi positivamente o acordo da Plenaria Confederal de CXT de tomar a iniciativa para realizar contactos con outras organizacions sindicais de cara a impulsar a convocatoria dunha Folga Xeral antes de que sexa tramitada no Parlamento a reforma do sistema de pensións. É unha iniciativa que axuda a sumar esforzos e apunta na mesma liña que as mobilizacións protagonizadas polas organizacións da Coordinadora Sindical de Clase o día 24 de Novembro coincidindo coa Folga Xeral desenvolvida pola clase traballadora portuguesa.

O PCPE considera que só a loita decidida e unitaria da clase obreira pode plantar cara ás políticas dos gobernos da oligarquía e a súas propostas para superar a crise capitalista. ¡É o momento da unidade!, ¡é o momento da loita obreira!

FOLGA XERAL O 27 DE XANEIRO

A CRISE CAPITALISTA QUE A PAGUEN OS RICOS

CONTRA A REFORMA LABORAL

CONTRA A REFORMA DAS PENSIÓNS

CONTRA AS PRIVATIZACIONS

POLO SOCIALISMO E O COMUNISMO

18 DECEMBRO : TRAS O EXITO DO 29-S, CONTINUAR A LOITA PARA VENCER

2010-12-19T07:53:00.000-08:00

A crise capitalista levounos a unha quella sen saída. Millóns de parados, unha reforma laboral que practicamente legaliza o despedimento libre, a nosa vida está completamente ao servizo do capital que non se preocupa máis que de aumentar os seus beneficios.

Por iso fomos á folga xeral o 29 de setembro, por iso foi un éxito rotundo en todo o Estado. Por iso fomos con ánimo combativo e sen amedrentarnos polas ameazas dos empresarios, dos xefes e os jefecillos, dos políticos do PSOE e do PP, dos seus medios de comunicación, de todo ese lixo mediático que botou merda á mobilización dos e as obreiras. Ese día demostramos que con organización, con firmeza, con vontade, é posible cambiar a correlación de forzas entre nós e eles, entre a clase obreira e o capital. Ese día, na rúa, mandaron os e as obreiras, firmes na súa vontade de que a crise capitalista, xerada por eles, non a pagásemos nós.

Intentárono todo. Intentaron as ameazas nas empresas, nas fábricas, nas oficinas. Intentaron a represión policial. Intentaron criminalizar os que acudimos aos piquetes. Pero fracasaron.

En Grecia, en Francia, en Portugal, a loita da clase obreira sobe de ton, as mobilizacións sostidas, a organización e a loita das e os obreiros europeos están a colocar os gobernos deses países nunha situación de difícil sostemento: ou atenden ás demandas do capital que pide máis facilidade para despedir, máis recortes sociais, menos salarios, alongar a idade de xubilación ata que os obreiros teñamos que ir dende o traballo á tumba, ou atenden as demandas dos e as traballadoras que non piden máis que a crise capitalista a paguen aqueles que a xeraron.

A loita está claramente formulada. Por un lado, os capitalistas que lle din os gobernos: "temos tolerancia cero coas medidas que queremos que tomedes, queremos que nolo deades todo". Por outro lado, nós e nós que non pedimos máis que o que é xusto: a crise capitalista débena de pagar os seus culpables, os capitalistas. Se non gañamos esta loita, as seguintes serán aínda moito peores...

O que temos diante non é para menos. O goberno anunciou que antes de decembro acometerá a reforma das pensións e a idade de xubilación. E logo as negociacións dos convenios que coa reforma laboral enriba da mesa seguro que irán no sentido de diminuír noso soldos, que como sabes xa non chegan practicamente a cubrir as necesidades máis básicas. A todo isto hai que sumar a permanente ameaza que pende sobre o noso tecido industrial e produtivo. Quedaremos de brazos cruzados mentres acaban de cumprir todas as súas ameazas?

Agora é o momento da loita. Debemos ser capaces de obrigar ás centrais sindicais a continuar o camiño de loita iniciado o 29 de setembro, agora que podemos, agora que non estamos sós é o momento de lanzar a loita.

Pero, que se necesita para logralo?

Necesitamos organización e compromiso, loita sen cuartel contra os especuladores e os capitalistas. Debemos organizarnos para conseguir que non se saian coa súa. Necesitamos compromiso para continuar ata lograr os nosos obxectivos.

O PCPE puxo en marcha un proceso de coordinación dos sindicalistas máis consecuentes, dos loitadores máis firmes na defensa dos intereses dos traballadores, son os Comités de Unidade Obreira (CUO) que servirán para coordinar as loitas nun futuro.

Neste proceso de acumulación de forzas, de organización e de loita, necesitamos sumar a obreiros e obreiras como ti, que sofren a explotación e que non están dispostos a entregar a súa vida aos capitalistas que cando as cousas van ben non dan contas dos seus beneficios pero cando van mal lle pasan a factura á clase obreira. Necesitamos que a clase obreira dirixa a todos os sectores populares cara á derrota do capitalismo, único causante da crise.

Seguro que coñeces xente que caeu no paro, que a botaron do seu traballo por culpa da crise capitalista, seguro que coñeces compañeiros que teñen tido que loitar simplemente para cobrar o seu salario, probablemente ti sexas un deles, é hora de organizarse, de coordinarse, de facer as cousas xuntos, para que poidamos derrotar os capitalistas e pasemos a organizar a economía sobre novas bases, dirixida por nós, en función dos nosos intereses, na que non haxa paro, sen xefes que nos explotan, onde se remate a ditadura do capital e dos seus matóns.

Toda Europa está en loita

ti tamén!

ACUDAMOS! CONTRA O PACTO SOCIAL, POR UNHA SEGUNDA FOLGA XERAL!!

2010-12-14T08:03:00.001-08:00

IMAXES DOS NOSOS CAMARADAS NO 6 DE DECEMBRO! IMOS A POR A TERCEIRA!

2010-12-10T04:31:00.000-08:00

ACTO DA FMXD EN SANTIAGO DE COMPOSTELA, ONDE INTERVIRÁ O CONSUL DE CUBA

2010-11-27T01:41:00.000-08:00

COREA DO NORTE CONTRA O TRATADO DE LIBRE COMERCIO

2010-11-19T06:45:00.000-08:00

Rodong Sinmun

Tiveron lugar, dende o día 4, no Sur de Corea as renegociacións entre este e Estados Unidos para solucionar "o problemático" na concertación dun "tratado de libre comercio", nas cales as autoridades surcoreanas aceptaron sen ningunha pega as esixencias de EUA de quitar considerablemente restricións á importación de automóbiles de fabricación norteamericana e, á súa vez, restrinxir ao máximo a exportación de vehículos de fabricación surcoreana a aquel país.

O diario Rodong Sinmun cualifícao, nun comentario individual difundido este luns, como o produto da cobiza bandidesca do amo estadounidense e da humillación do súbdito surcoreano e continúa:

Ademais, isto volve demostrar que as autoridades surcoreanas son lacaios de EUA, e que venden sen vacilación a dignidade e intereses da nación coreana ás potencias estranxeiras.

O "tratado de libre comercio" é, na súa esencia, un acordo de saqueo económico de EUA sobre o Sur de Corea.

Ademais, resulta tan desigual e dependente que converte a economía surcoreana en colonial de EUA e atenta contra os intereses dos habitantes surcoreanos.

Os gobernantes surcoreanos, rendidos ante a opresión do imperio, fixeron ata renegociacións e entregaron sen vacilación a autonomía económica do Sur de Corea aos monopolios estranxeiros. Son unha banda de traidores que non ten a máis mínima dignidade nacional nin lles preocupa o dereito do pobo coreano a existir.

Simplemente, o seu único obxectivo, custe o que custe, é a confrontación coas forzas armadas da República Popular Democrática de Corea, baixo o amparo de EUA

Os actuais gobernantes surcoreanos entregan sen dubidar a autonomía económica e o dereito a existencia do pobo ás forzas estranxeiras para atraer a simpatía de EUA, para fortalecer a súa "alianza" de guerra contra o Norte.

--
Juan Nogueira López
Secretario de Comunicacións
Asociación de Amizade con Corea no Estado Español

ACTO DO COMITÉ PREPARATORIO NACIONAL DO FMXD EN A CORUÑA

2010-11-18T05:48:00.000-08:00

UNIDADE : AS JCA SUMANSE AOS CJC! (VALORACIÓN DOS CJC)

2010-11-17T07:39:00.000-08:00

Os Colectivos de Mozos Comunistas acollemos con satisfacción a decisión tomada pola Xuventude Comunista de Asturias (JCA), pola que solicitan o ingreso colectivo nos CJC e a unificación entre as dúas organizacións.

Este proceso non é unha fusión artificial de siglas, senón que vén precedido pola coincidencia no traballo das dúas organizacións en numerosos ámbitos: especialmente, o universitario, antiimperialista, antirracista, republicano e na preparación da Folga Xeral.

Sendo a JCA unha organización madura e irmanda, entendemos que os seus militantes non deben pasar un período de pre-militancia nos CJC. Considerámolos dende este mesmo momento como militantes de pleno dereito e con plena confianza.

Isto non quita para que a partir de agora se abra un proceso conferencial que dote de contido político a esta unidade das e os mozos comunistas.

Á marxe de que este proceso se faga baixo as nosas siglas, a unidade dos comunistas no Estado Español é un elemento moi importante na estratexia de recuperación e construción do proxecto marxista-leninista.

Os CJC entendemos que no Estado Español, tras a ruptura do PCE co leninismo, houbo dúas formas distintas de entender o proxecto comunista: a estratexia de recuperación do marxismo-leninismo no PCE e a unificación dos destacamentos leninistas á marxe do PCE.

Os CJC formamos parte da segunda estratexia, o cal non nos impide considerar como camaradas a aqueles que toman como marco de actuación calquera outro referente diferente ao noso.

En calquera caso, a dexeneración e descomposición do reformismo formulan de novo hoxe o debate en termos de "reforma ou revolución" e os CJC e o PCPE estamos fírmemente comprometidos coa segunda opción. O PCE non ofrece hoxe un marco adecuado para construír o proxecto marxista-leninista, aínda que, dende unha posición afastada do sectarismo, no proceso de reconstrución do partido haxa que contar con moitos camaradas que hoxe militan baixo outras siglas, así como coa parte máis consciente da clase obreira, que é a maior das garantías para a construción do Partido e a Xuventude Comunista que a nosa loita require.

Hoxe, crear o partido da revolución é aínda unha tarefa pendente, na que a xuventude xogamos un papel clave. Sonnos alleas as disputas que lleveron ao fraccionamento do proxecto comunista en anteriores xeracións. Non é a historia, senón a loita revolucionaria aquí e agora o principal criterio á hora de xerar puntos de confluencia.

No Estado Español, existen varios destacamentos leninistas, dos cales, o PCPE e os CJC somos o maior. Co ingreso da JCA, demóstrase que estamos en capacidade de integrar moitos mozos comunistas ao noso proxecto e, desa forma, os CJC demostrámonos como un marco útil tanto para a unidade coma para o avance do proxecto.

En Asturies, a unidade da JCA e os CMC abre a porta á maior organización da xuventude comunista neste territorio, con amplas expectativas de traballo político, tanto por número de militantes coma por capacidade política. Non nos poñeremos ningunha medalla polas expectativas que xeremos, senón que asumimos o reto que nos corresponde.

Temos a posibilidade de crear unha alternativa xuvenil comunista seria, á marxe de moitas das eivas que caracterizaron á esquerda deste país. Sabemos de certa frustración no labor político que a JCA desempeñaba baixo o marco do PCA. Podemos asegurar que a nosa organización non cometerá os mesmos erros. É moi sintomático que en outono de 2010 e con máis de 4 millóns de parados, noutras organizacións practicamente só se escoite falar das eleccións da próxima primavera. A nosa alternativa é elevar a conciencia, a organización e a combatividade da xuventude estudantil e traballadora.

Finalmente, non podemos illar este proceso dunha confluencia xeral que se dá a escala de todo o Estado. Unha nova xeración de mozos comunistas está a empezar a loitar en todo o Estado e, na medida que afrontamos con sinceridade revolucionaria os retos que a realidade nos impón, chegamos a conclusións similares e a dinámicas parecidas. A práctica demóstranolo.

Isto facilita enormemente a unidade dos comunistas. Estamos ante un primeiro paso dun proceso que necesariamente terá que ser máis amplo.

José Díaz, secretario xeral do PCE nos anos 30, dixo "A unidade fixo posible a nosa resistencia. Coa unidade venceremos. "

Estamos de acordo con el, aínda que hoxe non falamos de resistencia. A xuventude está á ofensiva.

MENSAXE DE FELICITACIÓN DE ZIUGANOV NO 93 ANIVERSARIO DA REVOLUCIÓN DE OCTUBRE

2010-11-10T00:55:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=SIlHsdIuozw&feature=player_embedded

O PCPE ANTE A INTERVENCIÓN ARMADA DO EXERCITO MARROQUI NO CAMPAMENTO SAHARUI DE GDEIM IZIK

2010-11-10T00:52:00.000-08:00

As noticias que nos chegan do Sahara ocupado non pode reflectir maior grao de barbarie; unha vez máis a monarquía alauita mostra o seu verdadeiro rostro criminal coa absoluta complicidade da UE e os EUA

Os saharauís acampados enfrontaron a intervención lanzando pedras contra os forzas marroquís de intervención, que rapidamente efectuou disparos contra homes mulleres, anciáns e nenos.

Mentres tanto, na cidade ocupada Del aiún, a poboación saharui resistindo a agresión da policía e o exército de Marrocos, está masivamente loitando polo seu futuro dando heroicas mostras de dignidade e capacidade de organización e resistencia.

Ante estes feitos o Partido Comunista dos Pobos de España - PCPE expresa a súa condena firme a semellante agresión contra o pobo saharauí e sinala a non só a culpabilidade directa de Marrocos senón a complicidade necesaria da Casa Real e o Goberno de España e da UE nesta nova acción xenocida.

Así mesmo, o PCPE insta a Organización de Nacións Unidas a que interveña de forma urxente e inmediata, especialmente tendo en conta que a agresión marroquí contra o pobo saharauí acampado en Gdeim Izik se produciu en territorio baixo control da MINURSO, cuxa misión é vixiar para que ningún tipo de accións armadas acontezan na zona da que é responsable.

O PCPE chama ao conxunto da clase traballadora, xuventude e sectores populares a manter unha mobilización sostida e combativa en todos os territorios do Estado Español ata que non se lle recoñezan a totalidade dos seus dereitos ao pobo saharauí

Fose Marrocos de Sahara Occidental
Viva o Sahara Libre
Viva a solidariedade internacionalista entre os Pobos

www.pcpe.es

25 N, DIA DE LOITA!

2010-11-07T09:09:00.000-08:00

FAI FALTA XA OUTRA FOLGA XERAL!

2010-11-05T07:18:00.000-07:00

FOLGA XERAL DO 29 S: A REPRESIÓN A XUVENTUDE COMUNISTA

2010-11-02T10:34:00.000-07:00

Documento unitario asinado pola Xuventude Comunista de España (Marxista - Leninista),
os Colectivos de Mozos Comunistas, a Unión de Mozos Comunistas de Madrid e Gazte Komunisten Batasuna.

Os comunistas entendemos que toda sociedade, dende a aparición da propiedade privada e das clases sociais, se dota dun Estado, que protexe os intereses da clase dominante. Independentemente dos modelos de Estado -monarquía ou república, democracia ou ditadura-, en calquera sistema social onde existan clases, hai intereses contrapostos e unha serie de institucións dedicadas a defender os da clase no poder.

O Estado Español, como todo país capitalista, non é unha excepción e practica de forma sistemática a represión. A ninguén lle son estrañas as imaxes de manifestantes sendo salvaxemente agredidos pola policía, así como as cada vez máis restritivas leis que regulan a participación política e as liberdades teoricamente garantidas na farsa que supuxo a Constitución do 78. As ordenanzas municipais multan modos de expresión típicos das organizacións obreiras, como son os carteis, os adhesivos ou os murais, deixando unicamente como espazos habilitados aqueles que son de pagamento.

Non obstante, coa irrupción da crise capitalista, o sistema incrementou as súas tendencias represivas, sobre todo ante toda iniciativa que cuestione a súa lexitimidade para garantir o futuro da xuventude e da clase traballadora. A folga xeral foi boa proba diso.

A folga xeral é un instrumento da clase obreira para defender os seus intereses. Na economía capitalista, os e as traballadoras vémonos obrigados a vender a nosa forza de traballo, a cambio dun salario. O noso poder como clase está en que sen nós e nós, se detén a produción e a extracción de plusvalía. De aí a importancia da folga xeral e do peche.

Pois ben, a Folga Xeral -que para moitos mozos comunistas, era a primeira- tivo unha resposta represiva moi por enriba dos niveis habituais aos que nos ten afeito o sistema. A crise e a folga xeral, como primeiro paso en proceso de elevación da organización, conciencia e combatividade da clase traballadora, son os factores que levan ao sistema ten incrementar os niveis represivos. O éxito desta mobilización medirémolo en función da súa continuidade: en se é capaz de dar comezo a unha etapa de resposta organizada e sostida da clase obreira, que eleve gradualmente a súa conciencia e sexa capaz de loitar polos seus propios intereses. Na medida que o logremos, a represión incrementarase.

O 29 de setembro, moitas cidades amenceron case en estado de sitio: cun despregamento policial -tanto de uniformados como de policía secreta- descomunal e un exercicio da violencia, especialmente por parte da UIP (antidisturbios) que merecería o cualificativo de desproporcionada, se este adxectivo non levase implicitamente a idea de que podería haber baixo o capitalismo unha acción policial axeitada.

Nesta represión xogou un papel destacado o principal piquete desta Folga, que non foi sindical, senón o piquete que os medios de comunicación xogaron a favor da patronal. Dende "O País" ata Pedro J. Ramírez -que chamou a un despregamento policial que aterrorizase máis que "os sindicatos" - fixeron unha campaña de desprestixio contra a Folga Xeral e de criminalización da acción sindical.

É certo e debemos ser críticos con 8 anos de pacto social e de complicidade da burocracia sindical cos intereses da patronal. Pero o auténtico obxectivo dos ataques dos grandes medios non eran a UGT e CCOO submisos e pactistas de hai un ano, senón a acción organizada da clase obreira: a folga, os piquetes, as manifestacións, as conquistas da clase obreira -arrancadas na loita- como as liberacións sindicais -que nada teñen que ver coa deformacións que existen en determinados centros de traballo-... etc.

Os medios de comunicación, propiedade de grandes corporacións capitalistas, caldearon o ambiente, facéndoo propicio para lexitimar as accións de represión policial e o esquirolaje.

Aínda que a represión se deu en practicamente todos os ámbitos e momentos, imos poñer exemplos concretos antes, durante e despois da Folga Xeral.

ANTES DA FOLGA XERAL do 29 de setembro, os e as mozas comunistas lanzáronse a unha intensa campaña para difundir a importancia da mobilización, tanto a través da propaganda como no os centros de estudo e de traballo.

A propaganda pola Folga Xeral foi duramente perseguida e criminalizar. Esta persecución fundaméntase, como mencionabamos anteriormente, en ordenanzas municipais con claro carácter político, que prohiben, dende fixar carteis, ata exhibir bandeiras nun balcón nalgunhas cidades.

Non obstante, aínda que as ordenanzas en teoría prohiben calquera cartel ou calquera bandeira, ata o momento nunca se multou un estudante que busque piso a través dun cartel ou un fan que pon a bandeira do seu equipo de fútbol no balcón. As ordenanzas teñen un claro carácter político, polo modo en que se aplican, pechando vías de expresión á clase obreira, que xa de por si non tiña acceso a televisión, prensa escrita e outros medios.

Un claro exemplo viviuse en Madrid. Na noite do 21 de Setembro, 4 mozos traballadores foron interceptados e conduciuse á comisaría de Villaverde ante a acusación de estar a realizar pintadas contra a reforma laboral e pola folga xeral. Estes mozos foron fichados, con toma de pegadas e fotos incluídas, mentres a policía se esmeraba en descubrir "que organización lles instigaba" ou "pagaba para realizar estes actos", mesturándoo con ameazas.

A detención ante unhas pintadas é algo pouco habitual: adoita castigarse cunha mera sanción administrativa. Os mozos pasaron toda a noite nos calabozos da comisaría e non se lles permitiu avisar da súa situación, de forma que un deles perdeu o seu traballo.

Esta é unha manobra de clara represión política. A ninguén se lle escapa que se as pintadas das que lles acusan tivesen tido calquera outra mensaxe non tivesen pasado dunha simple toma de datos e incautación dos sprays. Demóstrannos tamén que baixo a ditadura do capital, a liberdade de expresión a teñen unicamente os grupos empresariais, as minorías dominantes. Os e as traballadoras temos liberdade de expresión se non a usamos para defender os nosos intereses, se non a usamos contra a obtención do máximo beneficio empresarial.

O DÍA DA FOLGA XERAL, houbo infinidade de exemplos de represión. A xuventude comunista fomos identificados pola policía, gravóusenos dende os furgóns, vixióusenos de forma preferencial cando actuabamos dentro de piquetes sindicais e sufrimos agresións, detencións e ameazas, do calibre de "esta noite vou a por ti e te vou a torturar cousa fina" (a perla literaria é orixinal dun axente antidisturbios despregado en Alicante).

Se hai un claro caso de represión é o que se deu en Córdoba, cando os piquetes confluíron fronte a un centro comercial. A policía nacional, en actitude desafiante, situouse fronte ao piquete e, parapetados tras o cordón policial, estaban os encargados das plantas da empresa. Nun momento de tensión, o manifestante foi agarrado por brazos, cabeza e pelo por parte da policía e introducido con axuda dos empregados dentro do centro de traballo. Dentro, foi golpeado de forma impune, mentres era arrastrado diante do resto de cámaras e manifestantes. Pronto, os encargados do centro comercial decatáronse e trataron de tapar os escaparates co seu propio corpo, para que os manifestantes non puidesen ver o que ao mozo militante lle estaba a acontecer.

Tras máis dunha hora desprotexido, ao mozo comunista permitíuselle falar cunha avogada e tras isto levárono detido á comisaría de policía. Seis horas máis tarde, e tras comparecer ante o xuíz, o mozo saíu definitivamente en liberdade. Por incrible que soe, foi a policía e a empresa que denunciaron o mozo, cos cargos de coaccións e atentado á autoridade. O xuízo rápido celebrouse o pasado 14 de outubro e está á espera de de sentenza, aínda que este tipo de procesos están deseñados para desprotexer e anular as garantías de defensa dos acusados.

Pero se falamos de represión, de xeito case natural, xiramos a cabeza cara a Euskal Herria. O movemento popular leva décadas sufrindo o cárcere, as torturas, a falta de liberdades e a criminalización. A medida que a estratexia de ETA se dirixe cara ao fin das vías armadas de loita, o Estado tivo que pasar de xustificar a súa escalada represiva no "terrorismo" a estender o "ámbito de ETA" a practicamente calquera actividade de disidencia organizada.

Que en Euskal Herria existan niveis superiores de represión aos do resto do Estado non é ningunha casualidade: é proporcional ao nivel de desenvolvemento da loita. A represión diríxese fundamentalmente contra o pobo organizado.

En Euskal Herria, a do 29 de Setembro foi a terceira folga xeral. Ningunha delas contou coa unidade da clase, o cal debilitou de xeito notable a efectividade destas. Xa en anteriores folgas xerais, varios mozos militantes comunistas nos piquetes de Bilbo foron agredidos pola Ertzaintza. Non por casualidade, a agresión produciuse contra aqueles que ían claramente identificados con símbolos comunistas.

TRAS A FOLGA XERAL, o aluvión represivo contra a parte máis consciente da clase traballadora foi descomunal. Especialmente contra a xuventude comunista, que traballa baixo modalidades de contratación sen apenas garantías e de forma temporal.

Un caso especialmente sangrante é o que está a vivir un mozo comunista de Mallorca, que traballa para unha multinacional de venda de pizzas a domicilio. Como é natural, un grupo de traballadores novos fixeron traballo político en favor da Folga Xeral durante semanas. O día anterior, varios piquetes selaron os fechos con silicona e danaron as motocicletas da empresa poñendo azucre nos motores.

En ningunha destas accións participou o mozo comunista, xa que ao estar claramente identificado como tal por unha tatuaxe, corría o risco de ser acusado de cometelas. De feito, traballou xunto aos encargados da empresa ata as 00:00 do día 29, cando comezou a Folga Xeral e abandonou o seu posto de traballo. Dirixiuse como piquete informativo ao aeroporto de Palma de Mallorca, onde foi identificado pola Policía Nacional. É dicir, tanto a empresa coma a Policía Nacional saben con certeza que non participou en accións de sabotaxe, malia o cal foi denunciado e tivo que ir a declarar ante a Garda Civil.

O interrogatorio da Garda Civil comezou con preguntas acerca da súa militancia comunista ou de se secundara a Folga Xeral. Tamén se lle mostraron panfletos e propaganda política da organización xuvenil comunista á que pertence. Un interrogatorio político a cargo dun corpo militarizado. Como nos peores tempos!

En todos os casos mencionados, omitimos as siglas da organización concreta á que pertencen os camaradas que sofren a represión. Non é porque non nos sintamos orgullosos destas, senón porque o que nos une é precisamente que o sistema non distingue entre unhas siglas e outras, persegue unha praxe que lle resulta perigosa: a militancia comunista, especialmente no ámbito xuvenil.

Podemos preguntarnos por que somos os mozos comunistas para este sistema que se define como democrático. En toda sociedade, as clases sociais -grupos que se caracterizan pola propiedade ou non de medios de produción e un rol na produción- teñen intereses obxectivos, á marxe da vontade dos individuos. Estes intereses chocan, en ocasións, cos doutras clases e prodúcese a loita de clases.

Esta loita de clases dáse a todos os niveis e de forma natural e espontánea: mentres que unha suba de salarios vai en favor -de forma obxectiva- dunha clase, ao mesmo tempo vai en contra doutra. Os comunistas nin inventamos nin somos causantes desta loita de clases, pero si somos os que a través dos instrumentos científicos do marxismo-leninismo, podemos trazar as formas de loita e orientación máis axeitadas cara ao obxectivo da superación do capitalismo.

Non só somos os que temos máis capacidade para poñernos á fronte das loitas, senón que estamos a asistir a unha nova xeración de mozos que recupera a combatividade de xeracións pasadas, que toma a iniciativa, dá a cara e supera as veleidades pactistas e reformistas.

O futuro pasa por unha nova xeración que constrúa a organización revolucionaria capaz de levar á clase obreira a unha loita sostida polos seus propios intereses e pola construción do socialismo. Hoxe en día vemos embrións dese futuro: destacamentos leninistas, vontade unitaria, superación de erros e sobre todo, loita consecuente xunto á clase e á xuventude.

Organización comunista segue sendo hoxe a máxima expresión de pobo organizado polos seus propios intereses.

Na medida que avancemos por ese camiño, encontrarémonos cun incremento gradual da represión dun sistema que -pínteno como o pinten- non é máis que a expresión actual da ditadura do capital. As organizacións abaixo asinantes, denunciamos esta represión e loitaremos coa maior unidade posible en favor dos que sufriron a cara máis sinistra do "Estado de dereito".

Viva a loita da xuventude traballadora e estudantil!

Viva a xuventude comunista!

Capitalismo é miseria! Socialismo é futuro!

ASINADO POR:

Xuventude Comunista de España (Marxista-Leninista)

Colectivos da Mocidade Comunista

Unión de Mozos Comunistas de Madrid

Gazte Komunisten Batasuna

CENTO OITENTA E SETE PAISES VOTARON CON CUBA CONTRA O BLOQUEO

2010-10-30T09:21:00.000-07:00

NACIÓNS UNIDAS, outubro 26. - Por apisoante maioría, a comunidade internacional rexeitou o criminal bloqueo contra Cuba na Asemblea Xeral, cando 187 países se pronunciaron a favor da resolución cubana, que pide a derrogación desa criminal política xenocida.
A votación da resolución A-65-N3 sobre a necesidade de poñer fin ao bloqueo económico, comercial e financeiro dos Estados Unidos de América contra Cuba, puxo de manifesto novamente a soidade estadounidense no seu fustrigamento á Illa cando só dous países -un deles os propios EUA e o seu aliado Israel- votaron en contra e tres abstivéronse: Illas Marshall, Micronesia e Palau, virtuais protectorados estadounidenses.

Minutos antes, ao pedir á Asemblea que se pronunciara sobre o texto, o chanceler cubano, Bruno Rodríguez Parrilla, cualificou o bloqueo de acto hostil e unilateral que debe cesar unilateralmente, e asegurou que o noso país non cejará xamais na denuncia desa política e en defender o dereito do pobo cubano a vivir e traballar polo seu desenvolvemento sen cerco económico e sen presións externas.

O Ministro cubano do Exterior foi o último orador da sesión da mañá, onde varios representantes fixeron uso da palabra para pronunciarse contra o cerco á Illa, que por décimo novena ocasión recibiu este martes o rexeitamento apisoante da comunidade internacional.

No seu discurso, o Chanceler cubano apuntou que a pesar do rexeitamento universal a esa política criminal e xenocida, durante o ano 2010 o cerco se endureceu e segue sendo visible en todos os aspectos da vida en Cuba, con seria influencia en esferas como a saúde e a alimentación, e inflixiu danos á economía cubana, durante máis de 50 anos, valorados en 751.363 millóns de dólares.

O actual goberno estadounidense reiterou que o bloqueo se manterá invariable, logo que o propio presidente Obama ratificase as sancións aludindo ao suposto interese nacional de Estados Unidos, sinalou.

Tamén, dixo, mantense o inxusto castigo aos cinco cubanos antiterroristas por máis de 12 anos en prisión, cuxa causa concitou a máis ampla solidariedade mundial.

Noutra parte da súa intervención, Rodríguez Parrilla tamén puntualizou que a pesar do rexeitamento en case todos os foros internacionais á súa política anticubana, todos saben que a Casa Branca segue poñendo atención á exigua minoría que fixo da política contra Cuba un lucrativo negocio, e dixo que non hai intención de levantar o bloqueo, nin sequera as súas sancións máis aberrantes.

O Ministro cubano do Exterior tamén rexeitou que EUA pretenda inmiscirse nos asuntos que define o pobo cubano para o seu desenvolvemento económico e o desenvolvemento do seu socialismo, e sinalou que a Casa Branca ignorou as declaracións e propostas presentadas polo Goberno de Cuba, en público e privado, que ratifican a vontade dun diálogo serio e construtivo, en condicións de igualdade e de respecto á nosa soberanía e independencia.
Rodríguez Parrilla rexeitou que o bloqueo sexa un asunto bilateral, como pretende facer crer Estados Unidos, e reiterou que se trata dun acto unilateral que debe cesar unilateralmente.

(Xuventude Rebelde)

XORNADA DE PROPAGANDA DA FMXD, ACUDAMOS A SUDAFRICA!

2010-10-26T14:33:00.000-07:00

ACUDAMOS CAMARADAS E SIMPATIZANTES!

2010-10-26T00:55:00.000-07:00

ACTO PRESENTACIÓN do Comité Preparatorio Nacional do 17 FMXD

2010-10-26T00:52:00.001-07:00

O acto será o vindeiro sábado 30 de outubro na Biblioteca Pública Anxel Casal de Santiago, ás 12:00 da mañá.

SÁBADO 30 DE OUTUBRO AS 12:00 DA MAÑÁ NA BIBLIOTECA PÚBLICA ANXEL CASAL (AVENIDA XOAN XXI S/N) DE SANTIAGO DE COMPOSTELA
O ACTO CONTARA COA PRESENZA DE JUAN NOGUEIRA, VICEPRESIDENTE DO COMITÉ PLURINACIONAL PREPARATORIO DO FESTIVAL DE SUDÁFRICA.

Unha nova edición do Festival Mundial da Xuventude e os Estudantes
(FMXE) verá a luz este ano en Sudáfrica do 13 ao 21 de decembro. Esta
17ª edición do Festival será, como todos os anteriores, unha expresión internacional de unidade e solidaridade internacionalista de mozas e mozos de todo o mundo en contra das ameazas da guerra imperialista e dos desmáns provocados polo capitalismo en crise.

O 17º FMXE será tamén un punto de intercambio entre todos os países do mundo para coñecer que loitas levan a cabo e cales son as perspectivas políticas e aspiracións de cada pobo. Cada día dos que dure o festival está adicado a unha rexión do mundo, ademáis dos dous últimos días dedicados a Sudáfrica e á loita mundial contra o racismo, o fascismo e a xenofobia, durante os cales haberá talleres, seminarios de análise e debate, encontros intersectoriais, actividades culturais, foros solidarios, etc... Tamén porase
en marcha un Tribunal Antiimperialista para xulgar cada un dos crimes do imperialismo que emitirá unha sentenza avalada pola mocidade do mundo.

Dende a Federación Mundial da Xuventude Democrática invitámosvos a participar no acto de presentación do comité preparatorio nacional galego do Festival que terá lugar o Sábado 30 de Outubro ás 12:00 h. na Biblioteca Pública Anxel Casal (Avd. Xoan XXIII s/n) que contará coa presencia de Juan Nogueira, Vicepresidente do Comité Plurinacional Preparatorio.

RESOLUCIÓN ANTE A DETENCIÓN DOS XOVENES INDEPENDENTISTAS VASCOS

2010-10-24T05:12:00.000-07:00

Na madrugada de hoxe, 22 de outubro, trece mozos de Euskal Herria foron detidos baixo a acusación de pertencer a SEGI. 300 axentes de policía participaron nesta operación. Este é un novo episodio represivo contra a xuventude vasca, cunha intencionalidade política clara. Os Colectivos de Mozos Comunistas denunciamos e condenamos as detencións e pedimos a súa posta inmediata en liberdade.

Este caso vén da man do incremento gradual dos niveis de represión que exerce o Estado Español, tanto en Euskal Herria coma no conxunto do seu territorio. Isto explícase a través da confluencia de dúas tendencias:

Por un lado, o abandono da estratexia de loita armada por parte de ETA, resta unha enorme lexitimidade ao consenso imposto polo Estado e polos grandes medios de comunicación, en torno á idea de que calquera represión contra o movemento popular e independentista está xustificado xa que este movemento é "terrorista". A estratexia represiva segue apostando por prohibir calquera opción política que formule alternativas ao modelo económico e territorial da oligarquía española. Non obstante, a escusa agora é "o ámbito" de ETA, termo extensible a calquera organización ou loita que formule solucións en termos rupturistas. Aquí cabe dende a loita contra o Tren de Alta Velocidade ata organizacións políticas xuvenís independentistas como SEGI.

Por outro lado, o crecemento da loita popular, non só en Euskal Herria, senón en todo o Estado, provocou un aumento claro da represión contra o movemento popular. Había moito tempo que non había tantos militantes comunistas -especialmente, novos- respondendo ante os tribunais polas súas actividades políticas.

Os recentes cambios de responsabilidades do Goberno (reforzo de lexitimidade na figura de Rubalcaba e inclusión de Ramón Jauregui) prodúcense nun contexto de desgaste e descrédito do PSOE, e pretenden entre outras cousas correr unha cortina de fume ante o seu fracaso económico e social cargando as tintas sobre Euskal Herria.

O Estado Español aposta cada vez máis por solucións policiais: por arrestos, identificacións, rexistros, gravación de chamadas e espionaxe en internet. O Estado de excepción aplícase en Euskal Herria rigorosamente, onde calquera idea próxima ao independentismo socialista se xulga como terrorista, se ilegalizaran partidos políticos e centenares de mozos están en prisión baixo a acusación de terrorismo sen necesidade de proba ningunha.

As mesmas garantías formais da democracia das que presume este sistema son violadas de forma constante, por non falar dos contidos.

Di o ministro do Interior Rubalcaba que tantas veces como se reorganice SEGI, tantas veces se farán macrorredadas para desarticulala. Calquera ministro franquista tería podido dicir o mesmo sobre o partido comunista; calquera ditador latinoamericano tería asinado unha ameaza neses termos. A degradación democrática en España chegou ata tal punto que grandes sectores da poboación non se sorprenden -e mesmo, simpatizan- pola detención de mozos de 20 ou 22 anos, polas súas ideas políticas, polo seu compromiso co movemento estudantil, obreiro, de solidaridad,… etc

Hai vagas referencias na prensa a posibles relacións coa Kale Borroka e un argumento reiterado ata o aburrimento de que SEGI é a "canteira de ETA", é dicir, que algúns dos seus membros poderían chegar a militar en ETA no futuro, por proximidade ideolóxica. É dicir, estamos ante represión "preventiva", ante un "minority report" onde se arresta os que se lles presume inocencia, pero que poderían chegar a ser "terroristas" debido ás súas ideas.

De aí derívase toda unha lexislación represiva que inclúe leis antidemocráticas como a Lei Antiterrorista ou a Lei de partidos que recentemente PP e PSOE deron mostras de querer reforzar para evitar, no inmediato, retirar -por vía xudicial- aos cargos electos da esquerda abertzale dos postos de responsabilidade para os que foron elixidos legitimamente nas institucións, pero cuxa aplicación podería servir para estender o cerco ou apartheid sobre outras forzas da esquerda rupturista ou anticapitalista para evitar que teñan algunha posibilidade de alcanzar calquera tipo de representación a nivel local ou outras.

A Lei Antiterrorista non só se aplica en Euskal Herria, senón que é unha arma en mans do Estado para aplicar con total impunidade unha suspensión das garantías constitucionais no arresto de sindicalistas, militantes comunistas e os sectores populares. De feito, iso xa está a suceder.

En toda a estratexia represiva, xoga un papel fundamental o aparato mediático do réxime español. Os grandes medios de comunicación, propiedade do Estado ou da oligarquía, repiten de forma sistemática toda a propaganda gobernamental, facendo xustificable a represión e convertendo persoas do pobo sen ningunha acción armada no seu haber, en terroristas.

A presunción de inocencia brilla pola súa ausencia. Os medios reproduciron os nomes e apelidos dos militantes de SEGI, así como as súas fotografías. Recordemos que son mozos aos que os tribunais, por agora, non conseguiron condenar por ningún delito e que, mesmo para a xustiza española, son presuntamente inocentes.

Os Colectivos de Mozos Comunistas denunciamos a represión contra a organización SEGI e contra o movemento popular, xuvenil e da clase obreira.

22 DE OUTUBRO, FESTIVAL RUMBO A SUDÁFRICA

2010-10-19T03:34:00.000-07:00

ASINA E DIFUNDE - CONTRA A CRIMINALIZACIÓN DO ESTADO

2010-10-19T01:00:00.000-07:00

Tras o asasinato do xoven antifascista madrileño Carlos Palomino, múltiples manifestacións de repudio e esixencia de xustiza celebráronse noutras tantas cidades. Tamén en Barcelona, onde tres militantes do PCPE-CJC foron procesados con acusacións baseadas nunha denuncia-montaxe policial. O 21 de outubro será o xuízo. O fiscal solicita tres anos e medio de prisión. Por iso, en apoio ao seguinte escrito, pedimos a túa SINATURA DE SOLIDARIEDADE

Nome e apelidos ou nome da organización:

DNI:

Domicilio:

Envíaa a este enderezo : mailto:pcpc.cn@telefonica.net

XUIZO CONTRA TRES MILITANTES COMUNISTAS

2010-10-14T11:56:00.000-07:00

O próximo día 21 de outubro está prevista a celebración dun xuízo contra tres militantes comunistas nun xulgado da cidade de Barcelona. Estas persoas son Juanjo Serrano (membro do
Comité Central do PCPE), Xavier Auré (membro dos CJC-JCPC) e Albert Camarasa (membro dos
CJC-JCPC).

A acusación solicita tres anos e dez meses de prisión para cada un deles. O fiscal sustenta a súa
petición nos feitos ocorridos en Barcelona o 14 de novembro de 2007, con motivo da manifestación
en protesta polo asasinato dun mozo antifascista en Madrid o anterior día 11.

Esta acusación é unha montaxe policial sustentada en probas amañadas e faltas de toda
consistencia- para tratar de desmovilizar á organización comunista neste país, e a outras
organizacións anticapitalistas que actúan dentro do movemento antifascista.

Os feitos que deron lugar a esta montaxe policial son os seguintes:

O 11 de novembro de 2007 foi asasinado no metro de Madrid o xoven antifascista Carlos Palomino,
a mans dun fascista de 23 anos , soldado profesional do exército español- que se dirixía a unha
concentración do partido fascista Democracia Nacional. Inmediatamente sucédense as concentracións e mobilizacións de condena e repulsa por este asasinado fascista en distintas cidades do estado español; tamén en Barcelona.

O estado de indignación dos \/as manifestantes antifascistas é proporcional á brutalidade do
asasinato e á terxiversación informativa que os medios de comunicación do sistema realizan ao
presentar o feito co consabido e interesado discurso de “enfrontamento entre grupos de xóvenes
antisistema”.

O 14 de novembro en Barcelona, diversos colectivos e organizacións antifascistas convocan unha
manifestación, onde desde o primeiro momento queda claro que a policía - Mossos dEsquadra
(dirixida polo Conseller Saura de ICV-EUiA) teñen orde de non deixala discorrer de forma pacífica.

O operativo montado non garda ningún tipo de proporcionalidade coa protesta: toma policial do
centro de Barcelona cos antidisturbios preparados para cargar, intimidacións no metro aos
asistentes, ambulancias preparadas coma se dun escenario bélico tratásese, simulacro de carga
cando a cabeza da manifestación se pon en marcha, etc.

Durante a manifestación sucédense diversos intentos -por parte do operativo policial- para cortar a
mesma en diversos puntos, o que fai aumentar o nervosismo e a indignación por parte dos
manifestantes. Esta situación vaise agravando durante a marcha, e cando esta non leva nin 400
metros de percorrido prodúcese unha brutal carga policial que crea -no mesmo centro de
Barcelona-, unha situación de conmoción social imposible de xustificar, ao estenderse a represión
á zona comercial do Passeig de Graza e acabar afectando aos transeúntes.

Como resultado da carga policial prodúcense diversas agresións, nas que varios manifestantes teñen que ser evacuados en ambulancia. Tamén se producen cinco detencións, entre elas a de dous membros dos CJC-JCPC, que son conducidos á comisaría central dos Mossos dEsquadra de
Barcelona; e, dado que un dos detidos era menor de idade nese momento, a policía non tivo máis
remedio que comunicar á familia a súa detención -pola contra estarían polo menos 48 horas sen
comunicación exterior.

Inmediatamente, dirixentes do PCPC-PCPE e dos CJC-JCPC, acompañados dunha avogada,
acudíron á comisaría xunto aos pais dos detidos. Nese momento estes son requiridos para que se
identifiquen e, logo dunha longa espera na comisaría, un policía chama a un membro do PCPC PCPE e a dous membros da CJC-JCPC, para informarlles que foron recoñecidos pola súa
intervención na manifestación, e que foron denunciados pola policía. Toda unha montaxe policial -
xa que mesmo se dá o caso de que o militante do PCPC-PCPE non puidera participar na manifestación por dificultades no seu traballo, dirixido a criminalizar a loita antifascista e a
militancia comunista.

Nos días sucesivos o fiscal concretou a denuncia:

Ábrese unha causa contra tres membros do PCPC-PCPE e dos CJC-JCPC (un dos detidos e dous dos inculpados na comisaría), aos que se lles acusa “dun delito de atentado e por un delito de desordes públicos”, por montar unha suposta barricada con colectores de lixo e apedrear á policía.

Solicitándolles “3 anos e 10 meses de cárcere e a inhabilitación especial para o exercicio do dereito de sufraxio pasivo”. O expediente dos menores queda arquivado, posto que o tribunal de menores non ve indicios de delito. Para soster esta denuncia a fiscalía só presenta unha proba, o testemuño dos policías, non habendo ningunha outra proba de que ocorresen os feitos mencionados.

Por todo o exposto EXIXIMOS:

O sobresemento do xuízo e a retirada de todos os cargos contra estes tres militantes.

A declaración de nulidade de todas as actuacións e a realización dunha investigación para depurar

todas as responsabilidades derivadas desta manipulada actuación policial.

JCV : 17 FMJD

2010-10-14T11:00:00.000-07:00

Interesante video do JCV, Xuventudes do PCV, sobre o 17 Festival Mundial das Xuventudes Democráticas :

http://www.youtube.com/watch?v=D8FL9ZpcBns&feature=related

COMUNICADO DO PC DE ECUADOR

2010-10-13T08:04:00.000-07:00

Paramos o golpe reaccionario, agora dar contido revolucionario ao proceso

O 30 de Setembro do 2010 o pobo ecuatoriano, as vertentes constitucionalistas das Forzas Armadas e da Policía e a coraxe do Presidente Rafael Correa derrotamos un intento golpista de sectores policiais, encubrida en reivindicacións económicas e profesionais en asocio con forzas e partidos de dereita daqueles que non dan un paso sen ter a anuencia do imperialismo e que no seu illamento e desespero non descartaron o magnicidio que tamén lles fracasou, pero que se ocasionaron mortos e feridos polos que terán que responder.

É que o imperialismo e a oligarquía, que veñen buscando como reverter os procesos progresistas Na nosa América, creron chegado o seu momento a partir da suposta derrota do Presidente Hugo Chávez en Venezuela -sigan "gañando" así e desafíoos ao Referendo Revogatorio- espétolles o Comandante da Revolución Bolivariana cuxas forzas lograron maioría absoluta na Asemblea; a partir tamén do lanzamento de 30 bombas de 250 e 500 quilogramos de explosivos con decenas de avións e helicópteros sobre o campamento do responsable militar das FARC-EP coñecido como Mono Jojoy; a partir igualmente da descualificación e a inhabilitación por 18 anos da Senadora Piedade Córdoba que tanto laborado polo Acordo Humanitario en Colombia.

O proceso que con sete triunfos electorais o pobo ecuatoriano entregou na súa condución ao Presidente Rafael Correa ten como unha das súas esencias aflorar as virtualidades e podremias da sociedade e así mesmo producir as caídas de mascáselas para que quede exposto o verdadeiro rostro das forzas sociais.

Non é casual que o imperialismo e a oligarquía escollesen como ariete para o intento golpista a segmentos da Policía que hoxe é onde está o mellor caldo de cultivo para as súas políticas de conspiración e infiltración a pretexto da xenerosamente financiada "loita antidrogas"; non hai que esquecer que cando o bombardeo, desembarco, masacre e execución das tropas de Uribe na nosa localidade de Angostura a intelixencia policial reportou primeiro á Embaixada dos EUA e que tamén moitos deses traballos de intelixencia chegan coordinados co partido Sociedade Patriótica do ex-presidente Lucio Gutiérrez, de activo papel tamén no intento do 30 de Setembro, en que ademais os amotinados berraban freneticamente contra o comunismo, contra Fidel e contra Hugo Chávez.

Tampouco é casual que fosen o Movemento Popular Democrático e o Movemento Pachakutik os que avalen o intento de golpe reaccionario; o un de matriz "maoísta" fundado pola CIA en 1964, con vínculos policiais e que na FEUE da Universidade de Guayaquil ten unha alianza política e orgánica pública co Movemento Madeira de Guerreiro do Alcalde Jaime Nebot e hoxe segue o mesmo camiño dos maoístas que en Chile estiveron contra Salvador Allende e a favor do golpe de Pinochet e de "Bandeira Vermella" en Venezuela que está contra o goberno de Hugo Chávez; e o outro que vén aleitándose dos fondos do Banco Mundial, da USAID e da NED, tapadeira da CIA, tanto para si como organización, canto para os seus principais dirixentes; postura claudicante que acertadamente non foi asumida pola CONAIE. Correntes do Partido Socialista acariciaban veladamente o golpe non así a súa Dirección Nacional.

Os dirixentes sindicais vinculados ao financiamento de CSI e a Coordinadora Sindical Americana CSA -financiadas en conxunto pola AFL-CIO dos EUA e as centrais socialdemócratas e demócrata cristiás de Europa-, soterradamente avalaron o golpe tamén dende as súas minguadas reivindicacións "gremialistas" non así as filiais da FSM: a FEI, a máis antiga organización nacional indíxena en que militaron Dores Cacuango e Transito Amaguaña e a CORRENTE, única matriz de clase, nacida na Revolución de Maio de 1944 que envorcaron os seus militantes e bandeiras ás rúas xunto ás forzas antigolpistas; en consecuencia pola actitude reaccionaria dos dirixentes da CEOSL, a CEDOC, a CEDOCUT e a UGTE, o FUT está morto como opción de unidade e loita polo que ben fixo a CORRENTE en marcar claramente a distancia nos acontecementos do 30 de setembro.

Os medios de comunicación da dereita atizaban a escalada golpista, esparexían desinformación que foi freada pola utilización das facultades que constitucionalmente entrega o Estado de Excepción legalmente decretado.

Dende a Asemblea Nacional a dereita saltou á lea coa consigna da "amnistía" e foron máis notorias as debilidades e os cálculos de moitos parlamentarios de PAIS, que deberá exercitar unha autocritica e depuración múltiple para non torpedear o proceso.

A solidariedade internacional foi un factor de forte presión antigolpista expresada en rotundas declaracións de gobernantes de diverso signo, a firme resolución de UNASUR, as manifestacións ao piei de moitas das nosas Embaixadas, as declaracións de múltiples organizacións de todo o mundo. Fronte a este escenario a mellor alternativa para acantoar e derrotar definitivamente as manobras golpistas é mellorar o contido de clase de proceso e enchelo de contido revolucionario na perspectiva do Socialismo afincándose nas masas organizadas e con conciencia e cultura política.

O Partido Comunista do Ecuador seguirá sendo consecuente ao Acordo que asinamos con Rafael Correa o 31 de Xullo do 2006 e este 30 de setembro do 2010, xunto á Xuventude Comunista, o demostramos a plenitude e combativamente.

O GRAN CASINO EUROPEO

2010-10-12T01:11:00.000-07:00

Video de gran interese sobre as politicas da UE reenviado por un dos nosos camaradas do PCPE :

http://vimeo.com/15248048

Interesante é a sua máxima difusión. Unha aperta!

A CLASE OBREIRA EN LOITA POLOS SEUS DEREITOS

2010-10-06T11:05:00.001-07:00

Comité Executivo

Coa resposta á Folga Xeral do 29S a clase obreira díxolle ao goberno e á patronal que non acepta as súas contrarreformas laborais, e que a loita contra estas políticas acaba de empezar con esta importante xornada de loita, que nas difíciles condicións nas cales se convocou superou todas as previsións.

As manifestacións desenvolvidas na xornada de folga tiveron un carácter masivo, e son a expresión máis clara dos avances de unidade de clase que esta xornada de loita deixa para a próxima etapa.

Cunha importante participación do Partido, a clase obreira crea un novo escenario da loita de clases coa folga xeral.

O CE do PCPE felicita ao conxunto da militancia do Partido e dos CJC que soubo responder cun alto nivel de combatividade, sabendo estar á cabeza da loita de clases tanto na preparación como no desenvolvemento da xornada de loita do 29S. Denunciamos a actuación do Goberno polo alto nivel de brutalidade mantido pola policía e a garda civil na defensa dos intereses de clase da burguesía

O alto nivel de participación, unidade e combatividade alcanzado pola clase obreira dos pobos de España durante a FX é un patrimonio que nos pertence a todos/as e crea un novo escenario da loita de clases. Xestionalo para defender consecuentemente os intereses da clase obreira e sectores populares é un deber moral e político de quen teñen a responsabilidade de facelo. É responsabilidade do Partido Comunista e de todas as organizacións da clase obreira manter a loita e a presión para que o paso adiante dado coa folga xeral sexa o primeiro cara á derrota política do capital. Debemos traballar para que todas as estruturas unitarias de loita constituídas territorialmente se manteñan activas con calendarios de mobilización inmediatos e concretos A clase obreira debe manterse vixiante para evitar que se trate de desmovilizala e abrir novos escenarios de pacto social. Dicimos alto e claro que calquera acordo co goberno e a patronal que non pase pola retirada da reforma laboral será considerado como unha traizón á loita da clase obreira

A defensa dos dereitos e intereses da clase obreira e os sectores populares esixe un cambio radical da política do Goberno cunha oposición decidida ao decreto, a reforma laboral e a privatización das pensións públicas.

O PCPE chama ao pobo a loitar para que desenvolva un programa baseado nas necesidades da maioría traballadora. Esta FX marca o camiño da loita e unidade que o pobo ten que seguir. Hai que facer sentir todos os días a forza organizada das clases populares para deter a política agresiva que nos golpea e corrixila adoptando medidas urxentes como: nacionalizar a banca, decretar a moratoria no pago de hipotecas para as familias no paro, prestación indefinida de desemprego, fin dos gastos parasitarios (exército, igrexa, casa real), saída da UE e a OTAN.

VIDEO DA FOLGA XERAL EN COMPOSTELA

2010-10-05T11:02:00.001-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=wRb8CrMVUgo&feature=player_embedded#!

XC DE ECUADOR, A INTENTONA GOLPISTA NON PASOU, PORQUE CO POBO ENCONTROUSE

2010-10-05T05:24:00.000-07:00

Quito, 01 outubro 2010, Tribuna Popular TP.- O Comité Central da Xuventude Comunista do Ecuador rexeita de xeito firme e categórico os tráxicos feitos acontecidos na nosa patria o día de onte, cando o que iniciou baixo o suposto dun reclamo da tropa policial por recortes a bonificacións sociais no seu salario, rematou cun claro intento de dar un golpe de Estado que buscaba derrocar o Presidente da República Rafael Correa.

Hoxe coñécese que dende días atrás estaban a circular nos cuarteis pasquíns cominando aos membros policiais e das forzas armadas a alzarse contra o goberno para o cal contarían co respaldo da oposición lexislativa e da dereita política ecuatoriana.

Denunciamos ao pobo e ao mundo que o verdadeiro director de orquestra do acontecido onte é o imperialismo que hai décadas vén penetrando ás forzas policiais a través de organismos como a USAID e Proxustiza baixo a cacarexada "asistencia técnica", como xa o denunciou no pasado recente o Presidente Correa con ocasión do bombardeo en Angostura por parte das forzas militares colombianas. O imperialismo que non perdoa que se botase á base de Manta e constantemente vén conspirando para deter o proceso de transformacións no Ecuador.

Deploramos o falecemento de cinco persoas ata o momento e máis de douscentos feridos nos graves acontecementos de onte. Deploramos así mesmo os actos de saqueo acontecidos no porto principal e que non son outra cousa que as consecuencias da crise estrutural do capitalismo que alcanza mesmo a esfera dos valores.

Felicitamos ao pobo ecuatoriano que unha vez máis demostrou a súa tradición de loita, o seu desprezo ás ditaduras e o seu anhelo de avanzar cara a un futuro de soberanía plena, democracia auténtica e vida digna, materializadas nunha sociedade de novo tipo. Felicitamos tamén á militancia da Xuventude Comunista, ao ter sido dos primeiros en mobilizarse a defender o proceso de transformacións políticas que vive o Ecuador.

Chamamos coa mesma firmeza ao pobo ecuatoriano e ás forzas progresistas do mundo a estar alerta fronte ás acechanzas que penden sobre o noso pobo e a sacar as mellores leccións da xornada do 30 de setembro que lle permitan dar un salto de calidade e contido ao proceso ecuatoriano.

Fraternalmente:

Comité Central

Xuventude Comunista do Ecuador (JCE)

ASTURIES - OS NOSOS COMPAÑEIROS DE ASTURIES NA FOLGA XERAL

2010-10-03T04:20:00.000-07:00

A MOCIDADE FALA CLARO : TODOS OS XÓVENES, A FOLGA XERAL!!!

2010-09-29T10:59:00.000-07:00

[Resolución conxunta entre GKB, UJC-m, JCE(m-l) e CJC]

Este 29 de Setembro unha boa parte das organizacións sindicais do Estado Español convocaron os traballadores á Folga Xeral.

A reforma laboral aprobada polo executivo empeora os dereitos da maioría social. Facilita e abarata o despedimento, abre a porta á privatización dos servizos públicos de emprego, ampla os supostos onde aplicar contratos formativos e esténdeos ata os 25 anos, incrementa a temporalidade, etc. Un dos principais ataques é contra a negociación colectiva, que se trata de desregular e limitar. A negociación colectiva foi unha das maiores conquistas da clase obreira no Estado Español, que se arrebatou á oligarquía española no período do franquismo. Todas estas reformas son un ataque especialmente agresivo cara á xuventude e o seu futuro.

As organizacións asinantes creemos que este ataque se suma á política antisocial do Executivo, seguindo os mandatos neoliberais da Unión Europea, que nos colocou no 20 por cento de paro, recortou salarios dos funcionarios e empregados públicos, conxelado as pensións contributivas, recortado o gasto social (dependencia, xubilación parcial), aumentou o IVE, cedeu miles de millóns aos bancos ao capital financeiro, deteriorou os servizos públicos, mercantilizado a educación a través do Plan Bolonia e reprimido calquera forma de expresión da xuventude.

A submisión do goberno español aos ditados do neoliberalismo colocouno contra os traballadores e os mozos. Novos ataques como o empeoramento das condicións de xubilación prepáranse nos centros de poder. A loita é unha necesidade, non hai escusa posible.

Dende a dereita mediática e tamén dende o social-liberalismo atácase con saña ao sindicalismo e a organización dos traballadores. Unha brutal campaña antisindical pretende restar apoio á Folga Xeral con mentiras e enganos dende todos os medios de comunicación nas súas mans.

Dende a nosa aposta por un sindicalismo de clase e combativo, apoiamos esta folga como un primeiro paso para o combate que se aveciña contra a minoría insaciable e antisocial que pretende cargar a crise ás costas dos traballadores, os mozos, as mulleres, os emigrantes e os pequenos propietarios.

Ademais, a reforma laboral e a crise capitalista supoñen uns retos para a xuventude que formulan de cheo a necesidade de empezar a construír pontes de unidade entre a xuventude comunista do Estado Español, lazos que se constrúen co debate teórico e a unidade de acción. Somos unha nova xeración á que nos é allea o sectarismo e a tendencia á fragmentación que caracterizou outras fases da historia do comunismo no Estado Español.

Hoxe, o sistema capitalista vive unha crise brutal, pero se non soubemos aproveitar as súas contradicións é porque aínda non existe a organización nin a conciencia de clase suficientes para derrubalo e construír a Revolución Socialista. A xeración actual de mozos temos a disposición de forxar na loita un referente revolucionario, sen sectarismos pero coa obriga de non repetir as traizóns e os erros que levaron á derrota aos nosos predecesores nos anos 70 e 80.

O mesmo cabe dicir da praxe sindical. Se ben apostamos por esta convocatoria de Folga Xeral, tamén cremos que é necesario apostar por un sindicalismo de clase consecuente, que aposte pola unidade da clase obreira e pola mobilización e non caia en posicións claudicantes nin persiga a mal chamada "paz social". Esta crítica a certas prácticas das cúpulas sindicais non debe facernos esquecer que o inimigo é o capitalismo e que baixo determinados ataques contra as cúpulas (como o asunto dos liberados) se esconde a criminalización da mesma idea de sindicalismo.

En último lugar, queremos denunciar a parcialidade desta democracia burguesa, que queda moi patente coa actual crise. A nosa "democracia" sempre foi presentada hipocritamente como a de todos e todas, pero a aprobación da Reforma Laboral levouse a cabo sen contar coa opinión nin o poder de decisión dos traballadores, vía Referendum vinculante. Isto mostra a verdadeira cara parcial desta democracia: a defensa dos interes dos empresarios fronte aos dereitos dos traballadores.

Por todo iso chamamos a toda a xuventude a mobilizarse a favor da folga dende os seus centros de estudo ou de traballo para facer desta folga un éxito. Tomemos o futuro nas nosas mans. Organicémonos e loitemos.

Esta folga ímola gañar!

Non queremos pagar a crise do capitalismo!

A xuventude á ofensiva! Viva a loita da clase obreira!

O PCPE, O PARTIDO DA CLASE OBREIRA!!!

2010-09-25T13:10:00.000-07:00

CAMPAÑA DA FOLGA XERAL DOS CMC EN PONTEVEDRA

2010-09-25T13:07:00.000-07:00

MESA DE PROPAGANDA DO PCPE, XUNTO COS CMC DE SANTIAGO

2010-09-25T13:04:00.000-07:00

NIN REFORMAS NIN RECORTES, FOLGA XERAL

2010-09-25T13:01:00.000-07:00

PROXECCIÓN DE "SEPTEMBRO DO 75" EN VIGO. ACUDAMOS CAMARADAS!!!

2010-09-23T05:09:00.000-07:00

Sábado 25 de setembro:

Proxección de "Septiembre del 75"
ás 20 horas
no CS "A Cova dos Ratos" (r/Romil, 3 baixo).

Septiembre del 75

Un largometraxe de Adolfo Dufour Andía.

Xosé Humberto Baena foi militante do FRAP, e morreu fusilado o 27 de setembro de 1975 tras un Consello de Guerra Sumarísimo xunto con dous militantes máis do FRAP e dous de ETA, no que foron os derradeiros fusilamentos do franquismo, onde foi acusado do asasinato dun membro da policía armada.

Máis información sobre o documental:

http://www.pantallapartida.es/septiembredel75/

O WEBMASTER PIDE DISCULPAS POLA MALA MAQUETACIÓN DOS TEXTOS PREVIOS

2010-09-22T05:08:00.000-07:00

O webmaster pide disculpas aos camaradas e visitantes do Blog por a maquetación tan penosa dos dous textos. Un saúdo.

SOBRE OS MASTERS... ENVIADO POLO CAMARADA DAVID

2010-09-22T05:05:00.001-07:00

Hoxe, a día 6 de Xullo de 2010, comezo a escribir estas liñas que espero que poidan servir de axuda a todos
aquelas persoas que poidan estar sufrindo nas suas carnes agora mesmo as últimas grandes embestidas do
capitalismo contra o sistema de ensinanza público, posto que do que vou falar eiquí é do novo Master de
Profesorado de Educación Secundaria Obrigatoria, Bacharelato, Formación Profesional e ensinanza de
idiomas, que xa entrou en funcionamento durante o ano académico 2009-2010 en sustitución do antigo
CAP (Certificado de Aptitude Pedagóxica).

Deixando de lado as dificultades, problemas e frustracións particulares e específicas que tanto eu como o
resto dos meus compañeiros de master tivemos que sufrir durante este curso nunha universidade da
Galiza, a cal non nomearei para evitar posibles futuras complicacións (Problemas relativos a
desinformación, falla de profesorado axeitado, funcionamento caótico da estructura educativa… entre
outras moitas cousas), quero centrame no papel que xoga este novo master de profesorado na ofensiva
privatizadora que está levando a cabo o sistema capitalista contra a educación. Falouse e escribiuse moito
sobre o coñecido coma “Proceso de Boloña” e as devastadoras consecuencias a medio e longo prazo que
vai producir nunha ensinanza que ainda se reclama coma pública e aberta a todos, pero moi pouco ou case
nada se falou sobre este novo master que, sen dúbida, é o complemento e a guinda perfecta para a nova
estructura educativa elitista imposta polo EEES.

Se anteriormente calquera persoa, independientemente dos seus “méritos académicos”, podía acceder ao
CAP unha vez rematada a carreira para poder ter a posibilidade de presentarse ás oposicións de docente
sen verse sometido ou impedido por ningún tipo de restricción, co novo master de profesorado todo isto
acábase. No seu lugar, o novo master introduce, en cada universidade e en cada especialidade, un número
pechado e reducido de alumnado (Poden ser 20 ou 10 persoas, segundo o número de alumnos e alumnas
que haxa nas carreiras relacionadas con cada especialidade) que optará a ser admitido ou non segundo a
nota media do seu expediente: Así pois os “mellores”( Os que mellor expediente teñan) entrarán, e os
“peores” (Todos aqueles desafortunados que non conten cun expediente o suficientemente bó en
comparación con outras persoas que tamén opten a praza nese curso académico e especialidade
particular) quedarán fora. Poño “mellores” e “peores” entre comiñas xa que entendo que esta medida,
ademais de inxusta e elitista, é totalmente superficial e incluso incoherente cos principios que
supostamente guían o noso modelo educativo: ¿Non estábamos acaso nun sistema de ensinanza onde
todos teñen as mismas posibilidades e oportunidades? ¿acaso poden medirse as aptitudes e capacidades
do alumnado simplemente a través das notas dun expediente académico, coma se éstas fosen un
verdadeiro e fiel reflexo das competencias e do esforzo das e dos estudantes na aula (E eiquí poderíamos
dicir: ¿Acaso o ou a estudante que saca por exemplo un 5 de nota media frente ao 9 dun compañeiro ou
compañeira de clase, saca esa nota debido a que posue un nivel ou unha capacidade de esforzo inferior?
¿Ou acaso o profesorado, o ambiente da clase ou as posibilidades que é capaz de otorgar o centro
educativo non poden ter eiuí tamén resposabilidade nisto ao ser incapaces de poder estimular as
competencias e capacidades deses alumnos e alumnas, provocando que a educación soamente sexa un
proceso de cumplimento duns obxectivos de trámite –Aprobar exames e pasar de curso,
independientemente das notas que se saquen-?). Con este novo “Numerus Clausus”, quítaselle a centos de
alumnas e alumnos o dereito a poder ter a posibilidade de, tras realizar e completar o curso de preparación
docente, presentarse a probas de oposición e ser profesores no caso de aprobalas, ao non serlles
permitido o poder acceder á realización deste master (Requisito indispensable para poder presentarse a
este tipo de oposicións) debido a que as notas numéricas dos seus expedientes (Incluso no caso de que
sexan expedientes dun bó nivel) non alcanzan o nivel axeitado, co cal anos e anos de esforzos quédanse en
nada grazas a un sistema de selección antipopular. ¿É que estes centos de alumnos e alumnas non teñen o
mesmo dereito a poder acceder a este master? ¿acaso polo feito de ter un expediente inferior ao dun
grupito selecto de persoas, as súas capacidades e esforzos son inferiores e polo tanto débenselles
arrebatar o seu dereito a poder ter a oportunidade de exercer a docencia? ¿tantos anos de estudo para,
finalmente, isto?, entón, ¿para qué estudiar se ao final non vas ter as mesmas oportunidades que outras
persoas? (Por suposto isto é o que desexa o sistema capitalista, que cada vez menos xente estudie unha
carreira universitaria).

Pero non remata eiquí a cousa, xa que, no caso de ser un dos afortunados ou afortunadas seleccionado
para formar parte deste novo master, para poder formalizar a entrada nel haberá que pagar unha
matrícula de máis de mil euros (No curso 2009-2010 a matrícula costaba 1150 euros, nos cursos
seguintes… quen o sabe), co cal se ti tes un “bó expediente” pero non tes esa cantidade de diñeiro
dispoñible para pagar a matrícula (E se tampouco se ten a posibilidade de dereito a beca) tampouco se
pode acceder a el. Eiquí xa podemos ver dunha maneria ainda máis clara a verdadeira faciana,
ultracapitalista e neoliberal deste novo master de profesorado: A posibilidade de acceder a el, e polo tanto
de presentarse a oposicións e poder exercer a docencia no sistema educativo público, estará reservado
(Coma un luxo exclusivo), a partir de agora e coma no caso de Boloña a todos aqueles que se o poidan
permitir económicamente.

No caso de que se poida obter unha praza dentro deste novo master e ter a suficiente cantidade de diñeiro
para pagar a matrícula e correr cos gastos de dous anos académicos máis (Aunque no seu primeiro ano de
funcionamento a súa duración foi finalmente de seis meses, coma no antigo CAP), terá que sufrir unha
ensinanza eminentemente teórica e academicista que servirá de moi pouco á hora de enfrentarse coma
docentes ao ámbito real dun aula e dun centro de ensino. Polo tanto temos eiquí tamén un master dunha
duración inxustificadamente longa en comparación cos insuficientes e superficiais contidos e métodos de
ensino que se imparten nel no que respecta a preparación e formación activa do alumnado coma
docentes. Así, o que podemos sacar en claro desta pequena observación deste novo master de
profesorado é que se trata dun novo aparato de mercantilización educativa e de segregación dentro do
ámbito do ensino, convertindo as carreiras universitarias en simples probas de competitividade para lograr
acceder, como sexa, ás escasas saídas que o sistema capitalista outorgará a aqueles que cumplan sen
rechistar con certos obxectivos que éste esixe (Ter un bó expediente, adquisición dos coñecementos
“xustos e necesarios”, ter un alto nivel adquisitivo, etc).

As clases populares, a través de anos e anos de loitas e esforzos, puideron conseguir o dereito a unha
educación pública e para todos (Tanto a nivel de ensino primario e secundario como a nivel de
universidade, entre outros) dentro dos límites e das restriccións propias impostas polo capitalismo no que
se enmarcan as estructuras do sistema educativo público-estatal. Sen embargo nos último anos estamos
asistindo a unha ofensiva de tipo neoliberal a tódolos niveis: No mundo laboral (65 horas, aumento da
idade de xubilación ou as últimas “medidas de axuste” vividas en Europa, entre outras tropelías) e tamén
no mundo do ensino como extensión do mundo laboral, xa que do novo marco educativo sairán os
escravos sumisos que formarán parte do futuro mundo do traballo. A vella concepción de ensino coma
formación de persoas ceives, íntegras e autónomas desaparece (E con el a posibilidade de estudar,
aprender e coñecer máis aló das necesidades, dos límites e das urxencias dos respectivos cursos e carreiras
con respecto as súas saídas profesionais e os requerimentos que éstes esixen), para deixar paso a un
sistema educativo franca e abertamente capitalista na súa forma e intencións;unha fábrica onde se
seleccionan de maneira sistemática a aqueles que formarán parte de según que estratos do mundo laboral
e profesional, sendo coma sempre a clase obreria e aqueles que menos teñen os que queden nos postos
máis baixos, mentres que as clases burguesas acceden aos postos privilexiados, convertidos agora en zonas
reservadas de luxo (Como no caso deste novo master de profesorado e a posibilidade de exercer a
docencia pública). O capitalismo vese, a pesar da crise sitémica que o corroe, ainda con forzas para
quitarse tódalas carestas e mostrarse de maneira explícita como unha fábrica de escravos asalariados
segregados en diferentes bantustanes de tipo educativo e laboral segundo as capacidades económicas da
xente. O capitalismo, como xa se comentou anteriormente, non pode soportar que haxa tanta plebe que
teña a oportunidade de acceder ás mesmas titulacións universitarias que calquer fillo de rico, quedando
sen o suficiente persoal para cubrir os ocos que esixen os traballos basura ou de baixa cualificación e mal
pagados, pensados para a clase obreira. É hora de acabar con todos estes abusos, os fillos e fillas do
proletariado e campesiñado esiximos unha educación verdadeiramente popular, que outorgue
oportunidades e posibilidades a todos e todas, sen estar controlados e escravizados polo sistema
capitalista.

¡Loitaremos con tódalas nosas forzas polos nosos lexítimos dereiso ata conseguilos e ata eliminar calquera
rastro deste sistema agonizante e pernicioso que é o capitalismo do mundo educativo!

O INTERNACIONALISMO PROLETARIO E A REVOLUCIÓN COREANA

2010-09-22T04:59:00.000-07:00

(Tomado de Lalkar, periódico do Partido Comunista de Gran Bretaña (Marxista-Leninista), número de
Novembro-Decembro de 2009)

O Domingo 25 de Outubro de 2009 tiveron lugar diversas ceremonias de alto nivel na República Popular
Democrática de Corea para conmemorar o 59 aniversario da entrada dos Voluntarios do Pobo Chinés (VPC) na guerra de Corea.

A Axencia Central Coreana de Noticias KCNA informou destas celebracións como segue: “O pobo Coreano paga respeto aos soldados caidos dos Voluntarios do Pobo Chinés e ao pobo Chinés, recordando con profunda emoción o heroico espírito de loita e as brilantes fazañas realizadas polos voluntarios”.
“Rodong Simmun (Diario dos Obreiros, órgano central do Partido do Traballo de Corea) dixo isto o
Domingo nun significativo artigo sobre o importante 59 aniversario da entrada dos VPC no frente Coreano:
‘ O partido Comunista Chinés e o gobernó enviou aos seus mellores fillos e fillas ao frente de Corea cando o
pobo Coreano experimentaba atroces adversidades debido á guerra de Corea, provocada polas forzas de
agresión imperialista a principios dos anos 50, axudando deste modo de maneira positiva ao exercito e ao
pobo Coreano’, indica o artigo, e continua:

‘O heroísmo masivo e o espírito de sacrificio desplegado polos valentes soldados dos VPC durante a última
guerra patriótica de liberación foi a expresión de cálido apoio e alento do pobo Chinés ao pobo Coreano, e
mostran claramente a misión nobre e fraternal dos VPC e o xenuino espírito de cooperación dos dous
pobos’.

‘ A sangue derramada polos VPC penetrou nos campos e montañas de Corea… O pobo Coreano fará coma
sempre esforzos positivos para consolidar a amizade entre os dous pobos. As inmortais fazañas realizadas
polos soldados caídos dos VPC na gran guerra de liberación patriótica levada a cabo polo pobo Coreano
pasará á posteridade xunto coa historia da amizade Chinesa-Coreana’ “(“Comentarios ao aniversario da
entrada dos VPC no frente Coreano”, KCNA, 25 de Outubro).

O aniversario da entrada na guerra de Corea adquiriu un significado especial este ano xa que se celebrou
tamén como o ano da amizade Chinesa-Coreana, sendo este ano o 60 aniversario da fundación da
República Popular Chinesa (RPCh) e dentro destas celebracións, o 60 aniversario do establecemento de
relación diplomáticas entre a RPCh e a RPDC, que fora fundada o ano anterior.

Inmediatamente despois das celebracións do aniversario o primeiro de Outubro, o primeiro ministro
Chinés Wen Jiabao dirixiuse á RPDC para una fraternal visita. O 5 de Outubro, a axencia de noticias Xinhua
informaba da maneira que segue: “ O primeiro ministro Chinés Wen Jiabao visitou o luns un cemiterio de
mártires dos Voluntarios do Pobo Chinés (VPC) no condado de Hoechang, na provincia de Phyongan do Sur, durante a súa visita á República Popular Democrática de Corea (RPDC)”.

O cemiterio, situado a uns 100 kilómetros ao este de Pyongyang, é o mais longo da RPDC entre as doceas
de cementerios para os soldados do exército de Voluntarios do Pobo Chinés que morreran na guerra para
resistir a agresión dos Estados Unidos e axudar a Corea fai máis de 50 anos.

“Acompañado por oficiais superiores da RPDC, o primeiro ministro Wen deixou una coroa xunto á estatua
de bronce dun soldado dos VPC e visitou as tumbas dos mártires dos Voluntarios. Dixo que o pobo Chinés
nunca esqueceu aos mártires dos VPC e sempre os terán na súa lembranza”.

“A construcción dun cemiterio de 90.000 metros cadrados, onde 134 mártires dos VPC están enterrados,
incluindo a Mao Anying, fillo do antigo líder Chinés Mao Zedong, foi completado en 1957. Ao ano seguinte,
o primeiro ministro Zhou Enlai visitou o cemiterio durante a súa visita á RPDC”.

“Uns 2.4 millóns de soldados dos VPC foron enviados á RPDC a principios dos 50 para unirse ao exército
Popular de Corea na loita contra os agresores Norteamericanos” (“O primeiro ministro Wen Jiabao visita
cemiterio de mártires Chineses na RPDC”, Xinhua, 5 de Outubro).

A participación dos VPC na guerra de Corea que, coma vimos anteriormente, segue sendo unha gran
colaboración para os pobos de ambos países, ocorreu dentro duns profundos antecedentes históricos onde
os lazos de sangue do internacionalismo proletario xa foran ben establecidos entre os pobos e os
comunistas non só de Corea e de China, mais tamén da Unión Soviética.

O gran líder do pobo Coreano, camarada Kim Il Sung, empezou as súas actividades revolucionarias cando
era un adolescente en Jilin, ao noroeste de China. Entre os seus máis íntimos camaradas nestes primeiros
tempos había xóvenes revolucionarios Chineses, un número dos cales foron capaces de sacrificar as súas
vidas para protexer a Kim Song Ju, como era chamado entón o camarada Kim Il Sung. Ata este día, os seus
fillos, netos e outros membros das súas familias son ainda aprezados como os máis queridos amigos do
pobo Coreano.

Cando a Unión Soviética foi ameazada con ser atacada, o camarada Kim Il Sung propuxo o eslogan
“¡Defendamos a Unión Soviética con armas!”. Despois de que os revolucionarios e patriotas Coreanos e
Chineses formaran un exército conxunto antixaponés, o cal, ademáis, en combinación co exército vermello
Soviético, formou as Forzas Armadas Internacionais (FAI) en Xullo de 1942, ainda que a Unión Soviética
fixera un pacto de non agresión con Xapón, para a súa propia defensa e para previr o daño causado por ter
que loitar simultáneamente en dous frentes.

Así recordaba o camarada Kim Il Sung aqueles días na súa biografía “Co Século”: “Un aspecto importante
da nosa loita durante este periodo foi o feito de que organizamos as FAI na Unión Soviética cos nosos
compañeiros de armas Chineses e Soviéticos no vrao de 1942 e sumerxímonos na preparación política e
militar de tódalas maneiras posibles co último obxectivo de aniquilar aos imperialistas Xaponeses”.
“O feito de que o EPRC (Exército Popular Revolucionario Coreano) formase as FAI coas forzas armadas da
Unión Soviética e China e lanzaran una loita conxunta con eles pode verse como una nova fase no
desenrolo da revolución Coreana…”

“Coa organización das FAI tivo lugar un gran cambio na nosa loita armada. Pódese dicir que, coa formación
das Forzas Aliadas como un punto de inflexión, pasamos da fase da nosa loita conxunta co pobo Chinés á
fase dunha loita conxunta extensiva que significaba una alianza das forzas armadas de Corea, China e a
Unión Soviética, a fase dunha nova fronte común unindo o mais imporante da loita antiimperialista e
antifeixista a nivel mundial…”

“Como resultado da organización das Forzas Aliadas, a situación militar e política na rexión oriental
cambiuo a favor da revolución mundial.”

“O primeiro de todo, a Unión Soviética beneficiouse en grande maneira disto. A Unión Soviética
asegurouse unas forzas políticas e militares capaces de aguantar os movimentos agresivos de Xapón coa
sus propia iniciativa…”

“A existencia das FAI creou tamén unas condicións e circunstanzas favorables para as revolucións Chinesa e
Coreana.”

“Debido a que había que actuar conxuntamente coas forzas Soviéticas da zona Oriental, o EPRC foi capaz
de ter, no marco dunhas forzas armadas regulares, tanto a habilidade como o equipamento necesario para
levar a cabo as máis modernas operación indispensables para liberar o país…”

“Inda cando a Unión Soviética necesitaba urxentemente o reforzo doutro reximento ou outro batallón
debido á extrema dificultade no frente, nunca botou man das Forzas Aliadas, senón que as axudou de
maneira que poidesen prepararse totalmente para o combate contra os imperialistas Xaponeses.”
“Persoal militar Soviético falábanos frecuentemente acerca do moito que Stalin valoraba aos oficiais e aos
homes do EPRC e do EAAJN (Exército Aliado Antixapones do Noroeste -De revolucionarios Chineses e
Coreanos). Dixeron que Stalin comentara que tódolos soldados destes exércitos eran xente valiosa que
farían una grande contribución a liberar as súas propias patrias e construir un novo país, e que, polo tanto,
debería coidar destes soldados para que non tiveran una soa perda.”

Esta solidariedade tripartita continuaría tamén durante a guerra de Corea. Ainda que a intervención duns 2
millóns e medio de loitadores dos VPC foi unha contribución decisiva, estas forzas houberan sido dezmadas
polos agresores Estadounidenses se non houbesen tido protección aérea. Isto non era capaz de proveelo
nin a recén nacida RPDC nin tampouco a recén nacida RPCH estaba en posición de facelo. Mais esta
contribución vital foi feita pola Unión Soviética.

No Outono de 1950, a forza aérea Soviética moveu avión ao noroeste de China e, nunhas condicións de
grande secretismo, realizaron misión de combate nos ceos de corea. O comandante da forza aérea en .
Corea, G .A. Labov, abatiu persoalmente 14 avións Americanos e os Soviéticos, á súa vez, tamén sufriron
fortes perdas. Nun momento dado da guerra os Americanos bombardearon Vladivostock.
Labov comandou a aproximadamente 70.000 soldados do exército vermello na guerra de Corea. As suas
labouras clave foron defender pontes, embalses e pistas de aterrizaxe e manter abertas estradas de
abastecemento dende China. O bando comunista perdeu uns 1000 avións na guerra contra o arredor de
3500 perdas no bando imperialista.

Un debería ter en mente que, enfrentándose militarmente de maneira directa ás forzas Estadounidenses, a
Unión Soviética estaba arriscándose a provocar unha guerra total. Que isto non era unha ameaza
infundada pode deducirse desta entrada do diario do presidente dos Estados Unidos Truman datada do 27
de Xaneiro de 1952:

“Paréceme que o procedimento axeitado agora sería un ultimátum con 10 días de prazo límite a Moscova…
Isto significaría unha guerra total… Moscova, San Petersburgo (Sic), Mukden (Shenyang), Vladivostock,
Pekín, Shangai, Port Arthur (Lushun), Dairen (Dalian), Odessa, Stalingrado e calquera planta de
manufacturación na China e na Unión Soviética serán eliminadas. Esta é a derradeira oportunidade para o
goberno Soviético de decidir se desexan sobrevivir ou non.”
Esta inspiradora historia de internacionalismo proletario é algo que merece ser loado e celebrado en
calquera oportunidade que se presente por tódolos comunistas, tódolos antiimperialistas e por suposto
por tódolos amigos de Corea.

Coma sempre, o camarada Kim Il Sung puxo as cousas no seu sitio cando, falando durante as celebracións
polo seu 80 cumpleanos o 15 de Abril de 1992, dixo: “Eiquí presentes están hoxe moitos dos meus antigos
compañeiros de armas, camaradas e amigos provintes de moitos países que poideron avanzar mao a mao
con nós nunha causa común. Esta é unha fonte de gran apoio e de fortaleza para o noso pobo.”
“Dende os primeiros anos das nosas actividades revolucionarias estivemos establecendo lazos de
camaradería imposibles de ser rachados con pobos irmaos e estivemos loitando xuntos contra o noso
inimigo común. Non esquecimos nunca aos nosos pobos irmaos e aos camaradas internacionalistas
revolucionarios que nos axudaran na nosa revolución á costa da súa sangue.”

“O destino da nosa nazón está fortemente unido ao dos pobos do mundo. O noso pobo permanecerá leal
non só á súa propia cuasa senón tamén á causa común dos pobos do mundo; eles oporanse ao egoísmo
nacional e cumprirán as súas misión internacionalistas.”

Ainda así, a pesar de todo isto, existen pequenos e non representativos mais si ruidosos grupos de persoas
alienadas que prefiren ignorar, desprezar e ridiculizar esta historia de internacionalismo proletario,
recordada en tantas ocasións e tan vivamente polo camarada Kim Il Sung, cambiandoa pola máis cruda
adulación e a máis vulgar falsificación e reescritura da historia. Un exemplo típico disto é o recente
documento titulado “¡Defender a RPD Corea!” realizada polo denominado “Asociación de Amizade con
Corea en Gran Bretaña”. Cunha completa ignorancia polos feitos anteriormente mencionados, o autor
deste panfleto sinala maliciosamente:

“ En segundo lugar a RPDC aprendeu a través da experiencia a confiar en sí mesmo. Durante a lita armada
antixaponesa o Exército de Guerrilla Popular Antixaponés foi organizado polo gran líder camarada Kim Il
Sung non tiña nin estado nin retagarda nos que apoiarse e capturaron armas dos Xaponeses. Tmén durante
a guerra de liberación da patria nos anos 50 non foron suministradas armas dabondo á RPDC polos seus
aliados” (Nota do editor: O seguinte estracto está reproducido exactamente da mesma maneira en que foi
escrito. A ortografía, a gramática e a puntuación son claramente tan incultas e incontinentes como a súa
visión política e dos feitos).

Dous millóns e medio de voluntarios Chineses e 70 mil membros do personal militar Soviético son, dunha
tacada, reducidas a “armas insuficientes”. Toda a existencia das Forzas Aliadas Internacionais é
simplemente borrada da historia.

¿A qué posible despropósito pode servir semellantes falsificacións, semellantes calumnias, semellantes
mentiras infames, pérfidas e sen base alguna? Certamente non sirven aos intereses do pobo Coreano ou
da clase traballadora. Semellante “amizade” (Que só serve probablemente para alienar ao pobo Coreano
daqueles amigos verdadeiros que poden facer realmente algo concreto pola vía da amizade) é dun tipo do
cal o pobo Coreano pode prescindir. Soamente serve para acordarnos das famosas verbas do Camarada
Kim Il Sung: “Se un home cae na adulación, convirtese nun idiota”

29 - S, POR OS TEUS DEREITOS!

2010-09-20T10:28:00.000-07:00